Verzameld werk - 4: De atoombom en het mannetje met den bolhoed / Mijn kleine oorlog

Více o knize

Nooit eerder samengebundeld, maar toch bepaald geen vreemden van elkaar: het veelgelezen *Mijn kleine oorlog*, de jazzy evocatie van een kapotgebombardeerde wereld, en het onterecht minder bekende filmscenario *De atoombom en het mannetje met den bolhoed*, dat door de schrijver wordt omschreven als ‘een grootsch opgevatte jazz’. Boon voegde hieraan toe dat het niet symphonisch is, aangezien symfonie eenheid in veelstemmigheid impliceert. Na een tweede allesverwoestende oorlog in een kwarteeuw was zoveel harmonie ongepast. Beide werken zijn een klap in het gezicht van de burger die na het massale geweld de draad weer oppakt, alsof de vooroorlogse beschaving niet aan gruzelementen ligt en de finale ondergang niet nadert. Als waarschuwing voor het ondenkbare wordt de burger aan het slot van Boons scenario bedekt met een fijn laagje radioactief zand: Atoombom niets – duisternis – langzaam te voorschijn komen van een woestijn – eindigend voetspoor van een voor de helft onder het zand bedolven bolhoedje. Van *Mijn kleine oorlog* wordt hier de eerste druk gepresenteerd, de meest ruwe, onfatsoenlijke en dus beklijvende versie: “En ik schijt op adrianus schoonevorm, pseudoniem van andré gatlikker, die een intellektueel is en verzen schrijft, peins eens – en er over piekert of SCHRIJVEN wel het juiste woord is, zou het niet BAREN moeten zijn?”