De moderne mens verlangt te veel, tenminste zo luidt zijn zelfdiagnose. Dus storten we ons massaal op zelfontplooiing. Want als we weten wie we zijn, weten we beter wat we echt willen. Alleen zien we één vraag over het hoofd: biedt de wereld ooit wat we willen? Helaas, de wereld is geen etalage vol met waren die onze verlangens kunnen bevredigen. En onze verlangens zijn niet te bevredigen als een lege maag. In Wachten op geluk duikt filosoof Coen Simon in zijn persoonlijke gevoelens van hoop, heimwee, jaloezie, troost, geduld en schaamte en toont de verrassende wijsheid van het verlangen: het is niet de vervulling, maar het is het verlangen zelf dat zin geeft aan het leven. Na zijn filosofische ontdekking van de wereld in Zo begint iedere ziener (genomineerd voor de Socrates Wisselbeker 2011) ontdekt Simon nu de menselijke ziel.
Coen Simon Knihy
In Schuldgevoel volgt filosoof Coen Simon de gangen van onze verlangens, schulden verspillingen. Op zoek naar de oorsprong van de economie stuit hij op een schuld die nooit kan worden afgelost: het menselijk tekort. Hoe rationeel we de schaarse middelen ook verdelen, dit debet blijft altijd staan. We doen alles om maar van ons schuldgevoel af te komen, zelfs verspillen. Het doel van de economie is dan ook nooit de nul op de eindbalans. Elke economie is volgens Simon een huishouden van onze verlangens, een spel met de dingen die we niet nodig hebben. Alleen dit spel kan ons afleiden van het gat in de zin van het bestaan, een gat dat vele malen groter is dan het gat in onze hand.
Kritische filosofische columns over de neiging om wetenschappelijke deskundigheid als leidraad te nemen bij politieke en levensbeslissingen.
Bloemlezing uit allerlei tijdperken over de lach in de geschiedenis van de filosofie.