Hans van Pinxteren Pořadí knih (chronologicky)

In this story, of a young man's romantic attachment to an older woman, the modern English reader can appreciate the accuracy, the artistry and the insight which Flaubert reconstructed in one masterpiece.

Děj jednoho z nejslavnějších historických válečných románů se odehrává ve 2. století př. n. l. v Kartágu, poraženém v punské válce. Autor barvitě líčí vzpouru žoldnéřů najatých proti Římu, kterým Kartágo odmítlo zaplatit žold.

In 'De hele wereld speelt komedie' is een aantal middelgrote en kleinere essays bijeengebracht waarin de nadruk ligt op Montaignes preoccupatie met de taal. Taal als voertuig voor de gedachten van de mens en als mogelijkheid tot communicatie. Hij stelt dat de mensen alleen krachtens het woord met elkaar in contact staan, en dat de leugen daarom eigenlijk meer bestreden zou moeten worden dan welke misdaad dan ook. Verder neemt hij stelling tegen de machiavellistische opvatting dat je er in de politiek maar beter geen moraal op na kunt houden.

Montaigne componeerde deze tekst over erotiek terwijl hij de ouderdom naderde, met de vraag welke vrijheid man en vrouw elkaar moeten geven in en buiten het huwelijk. Opmerkelijk is zijn emancipatorische benadering, met uitspraken zoals dat vrouwen niet ongelijk hebben als ze de heersende moraal verwerpen, vooral omdat mannen deze regels zonder hun inbreng hebben opgesteld. Hoewel Montaigne in andere essays ook over erotiek spreekt, is deze tekst uniek omdat het onderwerp centraal staat. Daarom is het apart opgenomen in de thematische bundeling van Hans van Pinxterens vertaling van de Essays. In 'De sporen van het vuur' maakt Montaigne zijn voornemen uit het voorwoord "Aan de lezer" waar: hij wil gezien worden zoals hij is, met al zijn gebreken en natuurlijke gedaante, voor zover fatsoen dat toelaat. De intieme passages, waarin hij taboes en vooroordelen met een bijna kwajongensachtige spot benadert, geven zijn zelfportret een bijzonder persoonlijk karakter. Een eeuw na publicatie belandden de Essays op de Index, en lange tijd was "Over enige verzen van Vergilius" alleen in een gecensureerde versie beschikbaar in kloosterbibliotheken.

Keuze uit drie nagelaten manuscripten, waarin gemeenplaatsen op ironische en sarcastische wijze worden gedefinieerd.

Twenty years after Madame Bovary , Flaubert wrote Three Tales , each of which reveals a different aspect of his creative genius and fine craftsmanship. In A Simple Heart , a story set in his native Normandy, in which every chapter, every place, every emotion corresponds to some person, some scene, some feeling in the author's past, he recounts the life of a pious and devoted servant girl. 'I want to move tender hearts to pity and tears,' he wrote, 'for I am tender-hearted myself.' A stained-glass window in Rouen cathedral inspired him to write The legend of St Julian Hospitator with its insight into the violence and mysticism of the medieval mind. Herodias, the last of the three, is a masterly and powerful reconstruction of the events leading up to the martyrdom of St John the Baptist.

Flaubert začal psát Paní Bovaryovou na popud svých přátel, kteří mu radili, aby se stále neobíral jedním a týmž odlehlým námětem psal právě jednu z verzí Pokušení svatého Antonína aby si víc všímal současnosti a využil například jako námětu k románu zprávu z novin, že se blízko Rouenu otrávila žena venkovského lékaře a že jejímu skonu předcházelo manželské drama. Tak vznikla Paní Bovaryová, do níž vložil autor tolik svých osobních pocitů a představ, celou svou životní filosofii, poznamenanou skepsí jako výkřikem poraženého a pesimismem, že se s ní nakonec ztotožnil. „Paní Bovaryová, to jsem já, “ říká autor. Reálným motivem románu je drama manželské nevěry. Nezkušená dívka, která tráví celé mládí v odloučenosti, sama se svými sny a růžovými vidinami budoucnosti, se provdá za venkovského lékaře, rozvážného a usedlého muže, který není s to přehrát se na románového kavalíra. Ema se boří do šedi všedního života, který ji dusí a zároveň nutí hledat cestu ven. Tato cesta vede k milostným vzplanutím, která nakonec nikdy neodpovídají vysněným představám. Provází je deziluze, silnější než vůle žít. Paní Bovaryová ztroskotává při prvním nárazu na neúprosnou skutečnost. Provinila se tím, že chtěla vědět, co se skrývá za pojmy blaženost, vášeň a opojení, které ji v knihách připadaly tak krásné.