Olga Drenda Knihy

Kiepscy jacy są – każdy widzi, ale nie do końca. Jako najdłużej emitowany polski serial komediowy, „Świat według Kiepskich” to fenomen trzech dekad, który stworzył kultowe postacie, odmienił język codzienny Polaków i wprowadził do telewizji motywy, o których wcześniej się nie myślało. Nie dajcie sobie wmówić, że serial jedynie piętnował wady społeczne i stereotypy dotyczące polskiej rodziny. Stawka jest o wiele wyższa, a my chcemy o nią zagrać. Przedstawiamy antologię tekstów poświęconych „Kiepskim”, w której udział biorą kulturo- i filmoznawcy, pisarze, publicyści oraz blogerzy, w tym Olga Drenda, Jacek Paśnik, Bartek Przybyszewski, Mateusz Witkowski, Michał Gliński, Mateusz Górniak, Aleksy Wójtowicz i Kamil Walczak. „Nikt nikomu nie tłumaczy” to wielogatunkowa opowieść o jednym z największych popkulturowych fenomenów. To hymn na cześć przypału i list miłosny do green screena, dowód na to, że o „Kiepskich” można rozmawiać bez nadęcia. Jak lepiej uhonorować ten emitowany przez ponad dwie dekady serial? Być może, ale nic takiego nie przychodzi nam do głowy.

To rzecz, jakiej świat nie widział, czyli esej w dialogu. Na temat, który dotyczy każdego, temat, którego istotę uchwycić najtrudniej. Książka dla osób, które chcą być kochane.Tak się zdarzyło, że Olga Drenda, autorka Duchologii polskiej, i Małgorzata Halber, autorka Najgorszego człowieka na świecie, zaczęły rozmawiać o miłości. Olga z analitycznym podejściem człowieka Rozumu, Małgosia z przekonaniem, że Rozum ma niewiele wspólnego z Emocjami.Obie pochodzą w jakimś stopniu z internetu, miejsca, w którym tylko ironia i poker face gwarantują, że nie staniesz się człowiekiem z mema. A najtrudniej jest rozmawiać na serio o tym, czego się boimy albo czego nam brakuje.Po drodze pojawili się różni pomocnicy, tacy jak Marcel Proust, Pieseł, filozofia, literatura i życie. Tak powstała książka, w której – być może – uda się wam, czytelnicy i czytelniczki, odnaleźć własne doświadczenia. A przede wszystkim uniknąć błędów, które popełniamy, bo każdy z nas chce być kochany.

Komu i z czego wolno się śmiać? Czy purnonsensowe happeningi Pomarańczowej Alternatywy miały swoją kontynuację w manifestacjach Strajku Kobiet? Kiedy żart jest zwykłym przegięciem, a kiedy wyrasta mu broda? I czy gdyby Christopher Hitchens spotkał Marię Czubaszek, to nadal uważałby, że kobiety nie są zabawne? Autorka Duchologii polskiej tym razem bierze na swój antropologiczny warsztat kwestię poczucia humoru. W oryginalnym i zabawnym eseju przygląda się różnym odsłonom i kontekstom dowcipu, ironii, abstrakcji i nonsensu od mowy ezopowej w czasach PRL-u, przez twórczość sceny kabaretowej, po język reklam z początku transformacji, stand-up, współczesne memy i cenzopapę. Drenda zastanawia się nad związkami humoru z polityką i nad tym, kiedy żart z władzy może stać się żartem dla władzy. Pokazuje też, że śmiech potrafi budować poczucie solidarności, a opary absurdu docenianego choćby przez Kierkegaarda mogą okazać się naprawdę lecznicze.