Nathan Jurgenson Knihy

Fotografie, které neustále pořizujeme a sdílíme, utvářejí naše sociální vazby, reflektují a proměňují společenské hierarchie i to, kým jsme, jak sami sebe vnímáme, po čem toužíme a na co chceme vzpomínat. Nathan Jurgenson se přes analýzu fenoménu selfie nebo oblibu vintage filtrů a fungování sociálních médií jako novodobých archivů dostává k tomu, co lze nazvat nevědomými habity uživatelů kyberprostoru: ty uspokojují potřebu sledované, ale především kontrolované sebeprezentace, byť stále mají formát touhy po zachycení toho nejkrásnějšího okamžiku.

A set of bold theoretical reflections on how the social photo has remade our world.

The book explores the transformative impact of social photography on contemporary society, offering bold theoretical insights into its role in reshaping communication, identity, and culture. It examines how images shared through social media platforms influence perceptions and interactions, ultimately redefining personal and collective narratives in the digital age. Through critical analysis, it highlights the significance of visual culture in understanding modern social dynamics.

Nathan Jurgenson, młody badacz społeczeństwa, stawia pytanie o fotografię w epoce mediów społecznościowych, zalewających nas nowymi obrazami: selfie, postarzanymi widokami, zdjęciami jedzenia i znikającymi fotkami. Odpowiada w nieoczywisty sposób: zamiast potępiać te obrazy jako nieprawdziwe, proponuje ich pogłębione rozumienie – jako filtr, przez który postrzegamy rzeczywistość oraz sposób komunikacji z innymi. Obiektyw aparatu w kieszeni zmienił nasze spojrzenie na siebie i świat – fotografia to nieustanna komunikacja, a świat istnieje tylko w miarę jego komunikowania. Fotografię społeczną widzi nie jako etap w rozwoju sztuki, lecz jako szerszą przemianę w wyrażaniu siebie, pamięci i relacji społecznych. Krytycy często koncentrują się na urządzeniach i platformach, co ogranicza dyskusję do technicznych aspektów. Jurgenson argumentuje, że myślenie o fotografii społecznej jako tylko o zdjęciach robionych urządzeniami przenośnymi jest zbyt uproszczone. Proponuje zatem rozumienie fotografii społecznej jako praktyki kulturowej, która obejmuje sposoby widzenia, mówienia i uczenia się.