Burhan Sönmez Knihy

Hrdiny románu jsou čtyři vězni, namačkaní v úzké podzemní kobce ústřední istanbulské mučírny. V přestávkách mezi mučením si vyprávějí příběhy o Istanbulu, deset příběhů během deseti dní. Podobně jako hrdinové Dekameronu utíkají před epidemií moru, utíkají vězňové svými příběhy a sny před svým hrůzným osudem. Anekdotické příběhy často podle orientálních vzorů, vyúsťující v hádanky, se prolínají s neutěšenou skutečností podzemní mučírny. Zmučení vězňové se vžívají do reálných situací ve vnějším světě, což jim na okamžik umožňuje zapomenout na vlastní neblahý úděl.

Questa affascinante e toccante saga racconta la storia della Turchia moderna e delle sue diverse comunità attraverso la vita di un marmista. Nella città di Mardin, vicino al confine con la Siria, l'orfano Avdo trova uno scopo quando un vecchio muratore lo prende come apprendista. Dal Maestro Josef, apprende l'importanza della loro arte, che si prende cura dei morti e testimonia le loro vite. Avdo viaggia per il paese e incontra una donna di cui si innamora profondamente, solo per perderla a causa di un tragico crimine. Rassegnato a un'esistenza solitaria, si ritira nel suo laboratorio nel cimitero, ma anche lì la vita, con tutte le sue tristezze, gioie, ingiustizie e doni, lo trascina in direzioni inaspettate. Un'epopea intima e indelebile, "Pietra e ombra" fonde frammenti non solo dalla storia turca del ventesimo secolo, ma anche dall'Impero Ottomano, dal Medio Oriente più ampio e dall'Europa, formando un quadro mozzafiato di una società ricca e complessa che comprende cristiani, musulmani sunniti, alawiti, turchi, curdi e armeni.

“Evet. Genç bir adam ormanda kaybolmuş. Günler sonra yaşlı birine rastlamış. Yaşlı adam da uzun zamandır ormanda kayıpmış ve genç adama çıkış yolunu birlikte aramayı önermiş. Olmaz, demiş genç adam, seninle zaman yitiremem, çıkış yolunu bilseydin şimdiye kadar bulurdun. Ama, demiş yaşlı adam, ben çıkmayan yolları öğrendim. Hikâye böyleydi, değil mi?” İntihar etmek isteyen genç bir müzisyen, gözünü hastanede açar. Hiçbir şey anımsamaz, şarkılarını bile. Toplumsal bellek ile kişisel belleğin birbirine karıştığı, her şeyin ölü bir tarihin parçası haline geldiği yerde, kuşku duymadığı tek gerçek vardır: Kaburgası kırık bedeni. Kendisine benzeyen bir kentte, unutmanın lanet mi yoksa lütuf mu olduğunu bilmeden, çıkış arar. Saatler, aynalar, deniz fenerleri. Labirent, yüzeyde hüzünle akan, derinde keskin akıntılara kapılan bir yeni çağ romanı.