Elżbieta Wojnarowska Knihy

Bohaterka "Anemonów", Natasza, jest czterdziestoletnią kobietą, której życie to oślepiający kolaż miłości, nienawiści, smutku, wybaczenia i wreszcie ukojenia. Pełna inwencji, utalentowana, nieprzeciętnie obdarowana przez los urodą i emanująca wdziękiem, traci po kolei wszystko. Taniec, teatr, malarstwo, rodzinę, dom, zdrowie. Dlaczego wygrywają kobiety nikłe, szare, pozostające głęboko w jej cieniu a mężczyżni, kochający ją obsesyjnie, uciekają z jej życia. Czy powrót do rodzinnego domu pozwoli jej zebrać siły, by zmierzyć się z przeznaczeniem? Czytając "Anemony" wierzysz w tę historię, bo życie niestety często rozczarowuje. Dlatego tak bardzo chcesz by Nataszy się udało. Właśnie jej. By zrozumiała, że nie na darmo ta cała walka, bo choć miłość nie zawsze przychodzi to czasami wystarcza - jak powiedziała Emily "sam mozół jej szukania".

Osiemnastoletnia dziewczyna zamierza odnaleźć byłego kochanka swojej umierającej matki, aby dowiedzieć się co skłoniło ją do próby samobójczej. On, nieświadomy podstępu znany pisarz, daje się wciągnąć w tę grę. Odkryta tajemnica staje się jednak przyczyną tragedii. Czytelnik równolegle ogląda wydarzenia oczami obojga bohaterów, poznając zarazem z dzienników pisarza historię jego dawnej miłości. Jako dziecko marzyłem, żeby być niewidzialny. Stanąć gdzieś z boku i słuchać. Patrzeć, jak żyją ludzie. Elżbiecie Wojnarowskiej ta sztuka się udała. Podgląda, opisuje. Wiernie, przejmująco, prawdziwie, dlatego tak pięknie. A historia tej opowieści wciąga, jak najlepszy kryminał. Ale na szczęście to nie kryminał. To literatura. Bogusław Nowicki, literat. Niekochani - to przypadłość, czy los? Bo przecież nie cecha charakteru. Po przeczytaniu książki Elżbiety Wojnarowskiej okrucieństwo tego określenia poraża. A tak niewiele brakowało, żeby ta historia nazywała się: kochani. To przejmująca opowieść. Kazała mi przeżywać ból wraz z jej bohaterami. To ogromna sztuka tak opowiadać. To ogromne przeżycie - czytać. Dorota Lanton, aktorka. Opowieść, którą czytelnik bierze do ręki, jest ukrytym moralitetem, melodramatem z ironicznym podtekstem, historią o niedostatku wrażliwości moralnej. W powieści Elżbiety Wojnarowskiej poważna problematyka etyczna sąsiaduje z poetyckim liryzmem i metaforą. Wojciech Ligęza, krytyk literacki