Adem Günes Knihy

Kadın yalnızdır aslında… Eşi olsa da, çocukları bulunsa da… Sevincinde yalnız… Ağlamalarında yalnız… Çocukluğunda yalnız, genç kızlığında yalnız… Çaba içindedir herkes, ondan bir şeyler koparmak için… Kimi sevgisizliğinin doyurucusu gibi tanır onu… Kimi yalnızlığının gidericisi gibi… Ve belki karşılıksızlığından olsa gerek, verdiği "iyi eder" insanı… Bu kitabın adı her ne kadar Annelik Sanatı olsa da; aslında kadınların eşleri için yazıldı... Annelerin çocukları için… Bir annenin yalnızlığının derinliğini görmek... Ona gerçekten "eşlik" etmek… Ona eşlik ederken, onunla iyi olmak isteyenler için yazıldı… Bir kadının öfkesinin çocuksu zayıflıklarını örtme çabası, kızgınlıklarınınsa artık bunaldığının işareti olduğunu fark etmek isteyenler için yazıldı… Ve belki kendinin nasıl bir anne olduğunu aynada görmek isteyen anneler için yazıldı…(Tanıtım Bülteninden)

Annelik Sanatı Günümüzde anne olmak da, çocuk olmak da çok zor... Anneliği zor görüp, türlü bahanelerle çocuk sahibi olmayan, anneliği erteleyenlerin sayısı her geçen gün artıyor. Anne olup da annelik vasfını çocuk bakıcılarına devreden eşlerin sayısı da az değil. Çocuk eğitimi üzerine yüzlerce kitabın yazıldığı, televizyon ve radyo programlarının hazırlandığı, uzmanlarınca seminer, konferans ve eğitimlerin verildiği, üstelik anneliği kolaylaştıran teknolojik imkan ve kolaylıkların peş peşe sunulduğu günümüz şartlarında annelik niye zor? Niçin zor görülüyor? Bu zorluğu ortaya çıkaran, anneleri bunaltan sebepler neler? Birer Şefkat Kahramanı olan annelere ne oldu? O kahraman anneler yoksa geçmişte mi kaldılar? Oysa annelik en güzel, en yüce ve değerli sıfatları üzerinde barındıran bir unvandır. Oysa annelik bir sanattır. Sağlıklı nesiller yetiştirmek bir sanattır. Annelik Sanatında anne olmanın ne demek olduğunu tüm detaylarıyla görecek, öğrenecek ve uygulayacaksınız.

Ne zaman ki biz, bizi kaybettik, çocuklarımızı da kaybettik… Bizim zamanımızda çocuk suçları olarak okul koridorlarında koşmak, istiklal marşı okunurken düzgün durmamak, el kaldırmadan öğretmenle konuşmak geliyordu. Ya da bayramda, bayram namazına geç kalmak, şeker toplarken birkaç şekere birden el uzatmak, arabaların arkasından koşmak, çocuk suçları olarak konuşuluyordu. Ne oldu bize ki artık çocuk suçları olarak annesini kesmek, babasını silahla tehdit etmek, sokakta araba yakmak, öğretmenini köşe başında şişlemek, güvenlik kamerasına el sallayarak hırsızlık yapmak kayıtlara geçer oldu? O çocuklar mı başkaydı, bu çocuklar mı başka? O anne babalar mı başkaydı, bu anne babalar mı başka? O günkü terbiye metotları mı başkaydı, bugünkü terbiye metotları mı başka? Biz nerede hata yapıyoruz? Yapıyoruz ki yanı başımızda büyüyen o masum yüzlü sevimli çocuklar, bir süre sonra dünyamızı zehir edecek hale geliyorlar. İşte bu kitapta, bu soruların cevaplarını bulabilmek için bir mum yakılıyor. Çocuk terbiyesinde doğru zannedilen yanlışlarla yüzleşiliyor. Belki de herkes kendisi ile yüzleşiyor… Çünkü kendimizi kaybettiğimiz yerde, çocuklarımızı da kaybettik, biliyoruz… (Tanıtım Yazısından)