Na początku był las, w którym rozbijał się kolorowy cygański tabor. Cyganie, nie przeszkadzając nikomu, mogli na chwilę się zatrzymać. Las należał do Hrabiego, który przegrał go w karty, aby mieć szczęście w miłości. Młody fornal zamieszkał z Cyganką i niedźwiedziem, który pomógł im zbudować dom pod garbatą gruszą. W tym domu urodziła się Pola, która zakochała się w cygańskim królu i z miłości wyszła za innego. Przybysz ujarzmił bagno, a Cyganie wykopali obraz, który chodził po wsi. Syn Poli grał na akordeonie jak Cygan, a jej wnuk, od kiedy zgubił się w rowach, miał różne oczy. Każdy z nich szukał swojej drogi przez życie, grzęznąc w błocie i błądząc we mgle. To historia opowiedziana przez płonące korzenie starych drzew, w której cygańskie bajki przeplatają się z codziennością, a realizm magiczny z groteską. Bohaterowie mają marzenia, które czasami spełniają się inaczej, niż to sobie wyobrażali. Opowieść ukazuje, że prawda bywa nie do zniesienia, a cuda mogą być ani złe, ani dobre. Po przeczytaniu kilku stron odczuwa się dojrzałość języka i precyzję formy. Historia czterech pokoleń mężczyzn toczy się między światem baśni a twardą rzeczywistością wiejskiego życia, miłością i nienawiścią, okrucieństwem i czułością. Do końca trzyma w napięciu i zdumiewa.
