W 1958 roku Claude Lévi-Strauss, późniejszy znany francuski antropolog, opublikował ważne dzieło, które przyczyniło się do jego powołania do Collège de France. Książka obejmuje zagadnienia dotyczące języka, pokrewieństwa, organizacji społecznej, magii, religii oraz sztuki, w tym analizę struktury mitów. Tytuł pracy wprowadził nową perspektywę w antropologii, której Lévi-Strauss woli określać mianem antropologii kulturowej, odróżniając ją od etnografii. Antropologia ma na celu odkrywanie struktur organizujących różne aspekty życia społeczności, balansując pomiędzy ogólnymi teoriami a szczegółowymi opisami etnograficznymi. Inspirując się fonologią Jakobsona i lingwistyką de Saussure'a, Lévi-Strauss rozwija skomplikowane teorie dotyczące relacji pokrewieństwa w grupach etnicznych oraz mitologii, wykorzystując proste środki algebraiczne. Strukturalizm stał się dominującym nurtem w naukach humanistycznych, a jego prace przyczyniły się do popularyzacji tej orientacji w latach sześćdziesiątych XX wieku. W przeciwieństwie do dogmatycznych pozytywistów, Lévi-Strauss postrzegał etnologię strukturalną jako równorzędną historiografii, ukazując jej złożoność i znaczenie w badaniach naukowych.
