Osiński Zbigniew Pořadí knih

Mieczysław Limanowski (1876–1948) był wybitnym geologiem i człowiekiem teatru, który wzbudzał skrajne emocje. Uznawany przez niektórych za twórczego i inspirującego, przez innych za oryginała czy niebezpiecznego dziwaka, Limanowski miał ogromny wpływ na rozwój sztuki aktorskiej w Warszawie. Juliusz Osterwa przyznał, że bez niego nie byłoby Reduty, a Stanisław Ignacy Witkiewicz zaznaczał jego znaczenie w Europie. Jednak Limanowski spotykał się także z krytyką, a jego ojciec, Bolesław Limanowski, nie doceniał jego osiągnięć. Po wojnie postać Limanowskiego została zapomniana, aż do momentu, gdy Zbigniew Osiński przywrócił ją do teatru, uznając go za równie ważnego jak Jerzy Grotowski czy Tadeusz Kantor. Osiński, dzięki badaniom archiwalnym, zebrał spuściznę Limanowskiego w swoich publikacjach. Niniejszy tom zawiera biograficzną opowieść o Limanowskim do 1930 roku, przedstawiając fascynujący obraz jego życia oraz ludzi, z którymi się stykał w różnych miejscach Europy, takich jak Lwów, Szwajcaria, Zakopane, Włochy, Moskwa, Warszawa i Wilno, gdzie współtworzył teatr Reduta, swoje najważniejsze dzieło obok odkryć geologicznych.

Jerzy Grotowski, jeden z najwybitniejszych artystów światowego teatru w XX wieku, był człowiekiem spotkań. Można powiedzieć, że jego droga w sztuce realizowała się poprzez spotkania z ludźmi. Książkę wypełniają notatki ze spotkań autora z Grotowskim, listy różnych osób do Zbigniewa Osińskiego, dotyczące Jerzego Grotowskiego, listy Grotowskiego do Osińskiego, a także studium Dzieło Jerzego Grotowskiego jako „przedmiot badań”, w którym autor podejmuje próbę swoistego podsumowania swojej przygody z twórczością Grotowskiego.

Książka o twórczości jednego z największych reformatorów współczesnego teatru. Autor, od lat zajmujący się fenomenem Teatru Laboratorium, porównuje Grotowskiego z innymi awangardowymi twórcami, zarówno wcześniejszymi (Meyerhold), jak i pracującymi w tym samym czasie (Barba, Brook). Pokazuje wpływ Grotowskiego, a zwłaszcza jego metod pracy z aktorem, na późniejsze teatry alternatywne (Teatr Ósmego Dnia, Gardzienice) i na reżyserów znanych z burzenia stereotypów (Swinarski). W osobnym studium Zbigniew Osiński zestawia Grotowskiego i teatr Kantora, a także omawia działalność artysty w Studenckim Kole Naukowym.

Drugi tom zawiera prace opublikowane po śmierci artysty, wszystkie jednak zmienione dość gruntownie. Omówione są tu związki Grotowskiego z kulturą rosyjską, tradycją Meyerholda w polskim teatrze, znaczenie Brechta i Gurdżijewa w jego twórczości, próby Samuela Zborowskiego według Juliusza Słowackiego, niezrealizowane projekty filmów Andrzeja Wajdy o Teatrze Laboratorium, doświadczenie Góry Płomienia. Książkę zamykają studia Tadeusz Kantor i Jerzy Grotowski wobec Stanisława Wyspiańskiego oraz Tradycja i pamięć w wykładach Grotowskiego w College de France.