Hasan Nuhanovic Knihy

This is a publicly available account of the terror and inhumanities experienced by those seeking sanctuary from genocide and placing their lives and trust in the hands of peacekeepers. Unarmed, starved, and deprived of basic humanitarian needs, the people of the 'safe haven' of Srebrenica relied on the promise of protection by the United Nations. The book is compiled from firsthand experiences of the events by Hasan himself as well as other survivors of the genocide. It provides a detailed chronology covering the days leading up to the notorious 7/11 when the genocide of Bosnian Muslims in Srebrenica began and the subsequent period during which the world media continued to propagate the message that nothing sinister was occurring. It took nearly six years before genocide was officially deemed to have taken place in 2001. This unique account is both an exhilarating read and a major point of historical reference.

Voor een getuigenis als deze schiet het predicaat "episch' tekort. Hasan Nuhanović, destijds student in Sarajevo, vertelt hoe zijn ouders, zijn broer en hijzelf door het uitbreken van de oorlog in Bosnië van hun anker worden geslagen. Wat volgt is een relaas van mensen op drift. Ze moeten zien te overleven in de bossen langs de Drina, waar ze de zomer van 1992 doorkomen op de laatste oogst van het seizoen. Dan slaat de Bosnische winter toe en neemt Nuhanović' verslag een ijzingwekkende wending. Onder mortiervuur van de Bosnische Serviërs van generaal Ratko Mladić worden de Bosnische moslims samengedreven en omsingeld in het voormalige kuuroord Srebrenica. Door de ogen van Nuhanović, bijna op het ritme van zijn ademhaling, maken we de gekmakende wanhoop mee van gezinsleden die elkaar proberen vast te houden te midden van tienduizenden andere vluchtelingen die een winter lang worden beschoten en uitgehongerd – totdat de VN eindelijk ingrijpt door de enclave schijnveiligheid te bieden als beschermd gebied, onder de hoede van Nederlandse blauwhelmen.