Dzieciństwo Włodka Goldkorna w Katowicach, w opuszczonym przez Niemców domu, wypełnione było meblami w stylu biedermeier i tabliczkami z napisem „własność Trzeciej Rzeszy”. Swastyki stały się częścią jego dziecięcego świata, a zabawy z kolegami w „Auschwitz” były codziennością. Goldkorn, Żyd i Polak, spędził życie w cieniu Zagłady, z fragmentami opowieści o bliskich, którzy zginęli. Jego ciocia Nachcia poszła do komory gazowej z córeczką, a inna, Chajtełe, porzuciła niemowlę w śniegu, ratując siebie. Goldkorn podkreśla, że przetrwanie Zagłady nie może być oceniane według ludzkich miar. Prawda o tym wydarzeniu leży w różnych narracjach i niepewności wspomnień. Jego praca to traktat o pamięci, prawdzie i doświadczeniu zła, ukazujący, jak głęboko zło jest zakorzenione w ludziach. Goldkorn nawołuje do opowiadania niewypowiedzianego, a jego historia jest świadectwem przeciwko zapomnieniu zbrodni. Przez osobiste doświadczenia, przefiltrowane przez literaturę, jego opowieść nabiera uniwersalnej wartości. Książka porusza ponadczasowe pytania o pamięć, przeszłość i to, co pozostaje po tych, których kochaliśmy. Goldkorn, były redaktor „L’Espresso”, dzieli się swoim życiem, tworząc dzieło, które pozostaje z czytelnikiem na zawsze.
