Maria Dąbrowská Pořadí knih (chronologicky)

Maria Dąbrowska (1889-1965) – polska pisarka. Początkowo przede wszystkim działaczka społeczna, wyłącznie twórczości literackiej poświęciła się od 1924r. Największą sławę i uznanie przyniosła jej saga rodzinna Noce i dnie (1932-34), w której z epickim rozmachem i psychologiczną przenikliwością ukazała na przykładzie losów szlacheckiej rodziny Niechciców proces prowadzący do narodzin polskiej inteligencji radykalnej. Po śmierci autorki ukazały się też głośne Dzienniki, które prowadziła ona od 1914r., oraz powieść Przygody człowieka myślącego. Dąbrowska pisała opowiadania przez całe życie. Debiutowała Jankiem już w 1914 r., ale ważne zbiory powstały dopiero po wojnie, m. in. Uśmiech dzieciństwa (1923), Ludzie stamtąd (1925), Marcin Kozera (1927), Przyjaźń (1927) czy Gwiazda zaranna (1955). Niezaprzeczalna poetyckość stylu pisarskiego, jaki zaprezentowała Dąbrowska w Uśmiechu dzieciństwa, skłania do tego, aby wyznaczyć od momentu publikacji tego zbioru swoistą cezurę, jeśli idzie o jej dorobek, gdzie kończy się etap społecznego aktywizmu, a zaczyna artystyczna maestria. Autorka nigdy nie wyrzekła się jednak dydaktycznej misji, o czym świadczy choćby jej najsłynniejsze chyba opowiadanie Marcin Kozera – historia patriotycznej reedukacji na obczyźnie, obecnie będące jedną z lektur szkolnych.

Nach dem Tode Maria Dabrowskas 1965 machte man eine Entdeckung, die einer literarischen Sensation in Polen gleichkam: 80 Notizbücher, ca. 9000 Seiten, waren mit Tagebucheintragungen aus über 50 Jahren gefüllt. Ein spannungsgeladener Reigen von Epochen von der Wiedererstehung eines unabhängigen Polen bis zum »Tauwetter« nach 1956 spiegelt sich im persönlichen Leben und Erleben einer Schriftstellerin, die ein geschätzter und engagierter Teilnehmer des öffentlichen Lebens in Polen war und es von innen kannte. So entstand ein authentisches Dokument der Zeit und der Person von hoher literarischer Qualität.

„Ludzie stamtąd” – to autentyczni ludzie wsi polskiej początku wieku, z samego dna ówczesnego życia polskiego. To służba dworska i bandosi, dziarscy parobcy i dziewki, biedota i wiejskie dziady. (...) Co Dąbrowską w kondycji tych „ostatnich ludzi”, nieprzynależnych donikąd, żyjących w warunkach surowych, niemal idealnie naturalnych, uderza najmocniej? Niedola, cierpienie, tragizm – i szczęście. (...) Siła krzewiącego się tu życia i jego pochwała muszą być niezmierzone i bezwzględne, jeśli potrafią przezwyciężyć potęgę tutejszej nędzy. (...) Maria Dąbrowska zmarła 19 maja 1965 roku. W pięćdziesięciolecie jej śmierci przypominamy jej arcydzieło, powstały w latach 1924–1925 cykl opowiadań Ludzie stamtąd.

Povídková kniha o lidech z vesnice. 24-023-69

Oblíbená polská spisovatelka s jemným porozuměním vypráví o osudech a zážitcích dětí a mladých lidí, kteří s čistými srdci přistupují k životu i lidem. Pro čtenáře od 11 let.

Novela o společenských přeměnách na polské vesnici.