„Kto kontroluje przeszłość, kontroluje przyszłość. Kto kontroluje teraźniejszość, kontroluje przeszłość” – pisał George Orwell. Władze autorytarne łatwo wdrażają tę zasadę, ale nie są od niej wolne także rządy demokratyczne. Nawet w skrajnych reżimach wizja przeszłości musi odpowiadać autentycznym odczuciom społeczeństwa. W PRL odpowiednio sformatowany przekaz o II wojnie światowej był kluczowy dla legitymizacji nowego systemu. Wydarzenia z lat 1939–1945 były głęboko zakorzenione w pamięci obywateli powojennej Polski, współtworząc fundamenty „wspólnoty wyobrażonej”. Opowieść o Łodzi to analiza napięć między narzuconymi wzorami interpretacji przeszłości a oddolnymi wyobrażeniami. Ustalenia pracy mają zaskakującą aktualność; mimo upływu dekad, niektóre narracje dotyczące okupacyjnych losów Łodzi i Polski pozostają niezmienne. Krytyczne spojrzenie na okoliczności ich powstania jest więc istotne, aby zrozumieć, jak historia kształtuje współczesność i przestrzegać przed powtarzaniem tych samych schematów.
