Andrea Pitzer Knihy

Příběh nejtragičtější technologie dvacátého století. Během posledních sta let někde na světě vždy existoval minimálně jeden koncentrační tábor. O prvních moderních koncentračních táborech se dá mluvit už na konci devatenáctého století, kdy se staly novou technickou součástkou bitevní strategie. Válečná technologie se ale s každým desetiletím i kontextem vyvíjela — co do apokalyptického rozsahu použití i pragmatického cynismu zřizujících vlád. Jedna dlouhá noc vypráví politické i lidské dějiny koncentračních táborů. Andrea Pitzerová čerpala z archivních záznamů a po celém světě pořizovala rozhovory s pamětníky i odborníky, nejen aby načrtla vývojovou osu této odpudivé technologie, ale hlavně aby ukázala strašlivou daň, kterou si vybrala na lidských životech. Své vyprávění začíná v roce 1892 na Kubě a postupně se přesouvá na Filipíny, do Jižní Afriky, válečné Evropy, sovětských gulagů, až po dnešní tábory v Číně a Severní Koreji nebo věznici na Guantánamu. Pokaždé měly tábory ochránit místní obyvatelstvo nebo celé národy. Jejich pravý účel však byl jiný: koncentrační tábory byly a jsou nástrojem politického útlaku, a dokonce likvidace. Místem, kde končí lidství.

A disturbing yet important work on a universal calamity of the modern era...consistently fascinating.-Star Tribune

One of the greatest stories of survival and adventure in the Arctic that inspired Shakespeare and Jules Verne

Nie trafiłeś tu z wyroku sądu i nie znasz daty końca swej kary. Nie posiadasz żadnych praw. Głodujesz, jeśli oni tak zadecydują. Pracujesz, kiedy ci każą. Umierasz na ich rozkaz. Historia obozów koncentracyjnych nie zaczyna się wraz z nastaniem ideologii nazistowskiej i nie kończy się wyzwoleniem Auschwitz. Pierwszy obóz powstaje poza Europą, gdy Adolf Hitler ma zaledwie siedem lat. Kolejne pojawiają się na sześciu kontynentach, w niemal każdym kraju. Od ponad 100 lat nie nastał moment, w którym mapa świata byłaby od nich całkowicie wolna. Dziś nadal działają. Trafiają do nich ludzie pozbawieni prawa do sprawiedliwych procesów. W trakcie wojny czeczeńskiej przez rosyjskie obozy przewija się jedna czwarta mieszkańców Czeczenii. W amerykańskim obozie w Guantánamo przetrzymuje się podejrzanych o terroryzm bez udowodnienia im winy. W Korei Północnej w obozach ludzie się rodzą, dorastają i umierają, nie zaznawszy życia poza ogrodzeniem z drutów kolczastych. Gdy świat dowiedział się o Auschwitz, wszyscy mówili „nigdy więcej!”. Ile dziś jest warte to zapewnienie? Ofiary imperiów kolonialnych, sowieckich łagrów, nazistowskich obozów śmierci, obozów hiszpańskich, chorwackich, włoskich, amerykańskich, brytyjskich, chińskich, koreańskich liczone są w milionach. Nie chcemy pamiętać o tym, że obozy koncentracyjne to nie tylko historia, lecz także nasza teraźniejszość.

Historia ludzkości koncentruje się na przetrwaniu, często w obliczu przeciwności. Jedną z najbardziej zdumiewających opowieści jest historia szesnastowiecznego odkrywcy Willema Barentsa, który wyruszył na północ, przekraczając granice wcześniejszych ekspedycji. W trzeciej wyprawie polarnej stracił statek, uwięziony w lodzie przy zamarzniętym brzegu Nowej Ziemi. Przez kolejny rok jego załoga, z kurczącymi się zapasami żywności i ograniczoną bronią, zmagała się z niedźwiedziami polarnymi, głodem i niekończącą się zimą. Opowieść o Barentsie to znakomite połączenie historii przetrwania z epoką wielkich odkryć, pełną nadziei i przygód. Barents, jako jeden z największych nawigatorów XVI wieku, dążył do wytyczenia szlaku przez Arktykę, co zakończyło się tragicznie, ale i chwalebnie. Losy jego załogi stały się przestrogą i inspiracją dla przyszłych pokoleń polarników. Rekonstrukcja wyprawy autorstwa Andrei Pitzer to głębokie rozważania nad ludzką pomysłowością, odpornością i nadzieją, ukazujące funkcjonowanie w ekstremalnych warunkach, historię buntu, astronawigację oraz budowę schronień, a przede wszystkim prawdziwą naturę odwagi. Andrea Pitzer, wykładowca dziennikarstwa, jest autorką uznawanych książek, w tym o obozach koncentracyjnych i Vladimire Nabokovie.