M. Dolores Torres Paris Pořadí knih (chronologicky)

La historia de una gran familia iraní que, tras muchos años de separación, se reúne en un lugar fuera de Irán. La abuela, ahora viuda y enferma, ha deseado reunir a sus muchos hijos e hijas y sus familias después de casi treinta años. Sin embargo, después de la alegría del reencuentro, surgen conflictos reprimidos entre aquellos que abandonaron Irán en diferentes momentos y por diversas razones, y los que se quedaron. Fuertes emociones marcadas por la envidia, la decepción, el rencor y la desconfianza se desatan, antes de que los miembros de la familia decidan hablar y dar su versión. Se despliega un complejo panorama de causas y efectos a medida que cada uno cuenta y explica su historia. La vida no ha sido fácil para ninguno de ellos, ni para los que se fueron al extranjero hacia Occidente ni para los que permanecieron tras la revolución islámica. Y menos aún para Dokhi, la nieta que lleva un diario y carga con un pasado doloroso y secreto. Es un relato sabio y sin adornos sobre personas atrapadas en la violencia de los acontecimientos y que deben enfrentar que la vida no fue como esperaban y soñaban.

Het verhaal van een paar dat tegen de conventies van hun tijd vecht, is een betoverend werk over onwrikbare liefde. Mimo, geboren in armoede, wordt als kind naar zijn oom in Italië gestuurd om het beeldhouwersvak te leren. In het kleine ligurische dorp Pietra d’Alba ontmoet hij Viola, de dochter van een vooraanstaande adelsfamilie. Hoewel ze lijkt te worden begunstigd door het geluk, voelt Viola zich gevangen in haar sociale rol en verlangt ze naar onafhankelijkheid. Vanaf hun eerste ontmoeting ervaren ze samen de uitdagingen van het vroege 20e eeuw, waaronder de opkomst van het fascisme en de wereldoorlogen. Mimo, de kleine beeldhouwer, wordt uiteindelijk een gevierde kunstenaar, terwijl Viola onvermoeibaar vecht voor haar dromen als emancipated vrouw. Hun paden kruisen elkaar steeds weer, soms als bondgenoten, soms als tegenstanders, maar hun vriendschap blijft onwrikbaar. Aan het einde staat Mimo voor de pijnlijke beslissing om Viola los te laten, ondanks zijn roem.