Judith Wesselingh Knihy

Čtyři hlavní postavy románu, které nemají nic společného – kromě otevřených ran minulosti. Ale stále ještě sní. Věří, že štěstí nakonec přijde. Možná že přijde, právě až budou… prostě spolu? Román je třetím publikovaným dílem současné hvězdy francouzského (a evropského) literárního nebe Anny Gavaldy. Jeho příběh je navýsost čtenářsky vděčný a přitažlivý – výtvarnice Kamila po nocích uklízí kanceláře, na potrhlého šlechtice Philiberta v obrovském bytě kousek od Eiffelovy věže sedá prach. Spolubydlící z vedlejšího pokoje, kuchařského mága Franka, zajímají jen motorky a známosti na jednu noc. A někdo se přece musí postarat o jeho tvrdohlavou babičku z Tours…

Samira Bellil groeide op in een probleemgezin waar haar brute vader de scepter zwaaide. Ze leefde grotendeels op straat en werd als puber meerdere malen het slachtoffer van groepsverkrachtingen. Schuldgevoelens en walging, verwijten van haar familie en geroddel op straat deden haar vluchten in drugs en alcohol. Verbitterd gaf Samira de maatschappij de schuld van alles wat haar was aangedaan. Vijftien jaar later, met zes jaar therapie achter de rug, vond Samira eindelijk de moed om haar te vertellen.Haar schokkende getuigenis laat zien hoe seksueel geweld aan de orde van de dag is in de Parijse buitenwijken, waar het recht van de sterkste geldt. Samira Bellil schreef ontsnapt uit de hel om andere vrouwen die het slachtoffer zijn geworden van verkrachting te steunen en hun te laten zien dat het mogelijk is een nieuw leven op te bouwen. Ze trotseerde met dit boek het risico bedreigd te worden omdat ze de wet van de stilte en de taboes van de buitenwijken doorbrak.

Sposata dai genitori a 14 anni a un uomo di trent’anni più vecchio, deportata in Europa dall’Africa per essere stuprata, picchiata e umiliata tra le mura domestiche, in un incubo senza fine. Madre bambina di figli mai nati, per incuria, ignoranza, crudeltà, e di una bambina nata morta che non ha neppure avuto il diritto di accompagnare al cimitero. È la storia di Diaryatou, una testimonianza sconvolgente che apre gli occhi sulla condizione di molte giovani donne immigrate, vittime delle tradizioni e della sorda legge degli uomini. Grazie a una forza d’animo straordinaria e all’aiuto dei servizi sociali francesi, Diaryatou è riuscita a risollevarsi da una condizione disperata e s far sentire la sua voce. Raccontando la sua storia ha potuto finalmente ricordare chi è, chiudere gli occhi e ritornare al suo villaggio in Guinea, rivivere quei giorni felici con la nonna, che l'ha cresciuta come una vera madre, anche se non ha saputo evitare che le venisse inflitta l'usanza spietata dell'infibulazione. Raccontando la sua storia è riuscita finalmente a curare quelle piaghe che urlavano tutto il suo dolore, un dolore fatto di segregazione, abusi, paura, solitudine, ma soprattutto di un’infanzia distrutta troppo presto e che non potrà tornare mai più.

In een klein dorpje in het noorden van Soedan duikt de man op die het land een aantal decennia als dictator heeft geregeerd. Met behulp van een oude kaart zoekt hij naar het huis waar hij is opgegroeid. Het huis is echter ten prooi gevallen aan de oprukkende woestijn. Verloren in zichzelf, op de rand van geheugenverlies, dwaalt hij rond. Steeds meer doden beginnen hun opwachting te maken in zijn geheugen. Bedroefd en eenzaam zoekt hij bewijzen voor zaken die hij is vergeten. Hij herinnert zich de gebeurtenissen die hem tot een machtig man maakten. Veel mensen joeg hij tegen zich in het harnas en uiteindelijk leek Safaa, een jonge studente, zijn enige vertrouweling. Hij stelde haar aan als minister van Sociale Zaken en vroeg haar meerdere malen ten huwelijk. Toen verdween Safaa spoorloos.