Marian Husken Knihy

'Laat ze elkaar maar afmaken,' klonk het lange tijd cynisch na iedere liquidatie. Tot frustratie van de Nederlandse opsporingsdiensten die zelden tot nooit een huurmoord oplosten. Maar nu, in het recente proces tegen vermeende hitmen en hun opdrachtgevers, claimt het openbaar ministerie succes.Met kroongetuige Peter la Serpe heeft het OM een ogenschijnlijk sterke troef in handen, maar begeeft het zich op glad ijs, want de getuige is zelf ook moordverdachte. Hoe betrouwbaar zijn z'n woorden? Welke rol speelde hijzelf? Wat zijn z'n belangen? Houdt het verhaal van de voormalig drank- en drugsverslaafde stand voor de rechter? De advocaten ruiken bloed en zien omissies, onvolkomenheden en zelfs flagrante leugens in zijn vele verklaringen.

We hadden zo veel geld. We telden de biljetten niet, we wogen ze', zegt een hasjhandelaar. 'We moesten iets verzinnen'. Zo verdwenen sinds de jaren tachtig miljarden in vastgoed, auto's, juwelen en kunst, en werd via allerlei vage vennootschappen in exotische oorden steeds succesvoller geïnvesteerd in de bovenwereld. De Nederlandse drugsmaffia is uiterst bedreven geraakt in het wegsluizen en witwassen van criminele winsten, daarbij geholpen door een legertje gewillige advocaten, gehaaide fiscalisten en gecorrumpeerde zakenlieden. Maar de overheid is intussen ook wakker geworden. Onder het mom 'pak ze waar het pijn doet' hebben officieren van justitie, politiemensen, gemeenteambtenaren en belastinginspecteurs de handen ineengeslagen. Ze volgen het geldspoor als nooit tevoren.

Wie is Charles Z.? Een sportieve, galante en toffe gozer, zoals hij zelf graag wil doen geloven? Of zoals het Openbaar Ministerie stelt: de harde, gewiekste leider van een internationale criminele organisatie? Z. werd telkens opnieuw opgepakt voor drugssmokkel en veroordeeld. En justitie pakte hem in zijn portemonnee. De staat legde hem miljoenenboetes op. Het spannende juridische gevecht hierover is nog altijd niet afgelopen. In 2008 staat Charles Z. weer in de rechtszaal. Hij wordt weer verdacht van hasjtransporten. Politie en justitie blijven tot de dag van vandaag op hem jagen. Ex-autocoureur en hasjbaron Charles Z. biedt een onthutsende blik achter de schermen van de strijd tegen de misdaad.

De Nederlandse overheid doet al 25 jaar lang zaken met criminele verklikkers. Recent sloot justitie een deal met een Peter la S. Hij getuigt eind 2009 in het Amsterdamse liquidatieproces tegen zijn kompanen, die net als hijzelf terechtstaan voor een reeks bloedige afrekeningen vanaf de jaren 90. In ruil voor informatie werden de verdachten niet vervolgd, kregen minder straf, of een geldsom. In dit boek vertellen de criminele helpers van de overheid over hun dubbelleven en de vaak onthutsende afloop ervan. Kroongetuigen werden na hun getuigenis aan hun lot overgelaten, informanten en infiltranten werden alsnog gedumpt door justitie en bedreigd en zelfs geliquideerd door de onderwereld. Marian Husken beschrijft de undercovercarrières van Haagse Kees, De Slak, De Ster en De Coureur en gaat in op het risico dat de overheid neemt. Hoe makkelijk is het eigenlijk om een deal met justitie te sluiten zoals Peter la S. heeft gedaan?

De geschiedenis van een geheim agent van de BVD (nu AIVD), die geen nader onderzoek mocht doen naar een corruptie- en seksschandaal rond overheidsfunctionarissen en na zijn vertrek bij de geheime dienst werd beschuldigd van het schenden van het staatsgeheim.

Robert Mink K. (1961) behoort al meer dan twintig jaar tot de top van de Amsterdamse penoze. Op het eerste gezicht vriendelijk en zonder poespas, maar volgens justitie dé spin in het vaderlandse criminele web. Zelf beweert K. dat hij menige liquidatie had kunnen voorkomen als hij in 2000 niet was opgepakt, na de vondst van een verbijsterend arsenaal wapens in een flat in Amsterdam. Op het moment dat Mink K. zijn straf voor deze wapenhandel erop heeft zitten, wordt hij nog in de gevangenis aangehouden voor de Alkmaarse voordeurbommoord uit 1993. Met een hernieuwd onderzoek naar die wraakactie probeerde justitie de `allesweter van de straat te houden. Maar dat blijkt lastig. In juli 2007 wordt hij hiervoor vrijgesproken, maar hoe lang zal hij op vrije voeten blijven? Het Openbaar Ministerie blijft hem immers achtervolgen. Of spelen ook andere krachten hierbij een rol?