Katelijne De Vuyst Pořadí knih (chronologicky)

Anaïs Barbeau-Lavalette heeft haar grootmoeder nooit gekend. Van haar leven wist ze maar weinig. Deze vrouw heette Suzanne. In 1948 stond ze naast Borduas, Gauvreau en Riopelle toen ze Refus Global ondertekenden. Samen met Barbeau stichtte ze een gezin, maar al snel verliet ze haar twee kinderen. Om het leven van deze zowel opstandige als opstandige vrouw te reconstrueren, heeft de auteur een privé-detective ingeschakeld. De ontdekkingen, groot en klein, lieten niet lang op zich wachten. Van een kindertijd met modder aan haar voeten, strijd tegen de kleine Engelsen, een verliefdheid op een directeur van geweten, een vlucht naar Montreal, de artistieke gekte van de Automatisten, dolle romances in Europa, tot strijd binnen de zwarte bewegingen van een woedend Amerika; ze was een pissenlitenplukker in Ontario, postbode in Gaspésie, schilder, dichter, geliefde, minnares, en een spook. De vrouw die vluchtte is het avontuur van een explosieve vrouw, een vulkaan, een evenwichtskunstenaar, die aan de rand van de geschiedenis bleef en vrij door de eeuw en zijn stormen trok. Voor de auteur is het ook een directe en ongezouten boodschap aan degene die haar moeder voor altijd verwondde.

Fascinující osudy žen, které prošly životy nebo jen postelí největších diktátorů 20. století. Jmenují se Inessa, Clara, Naďa, Magda, Felismina, Ťiang Čching, Elena, Catherine… Oni se jmenují Lenin, Mussolini, Stalin, Hitler, Salazar, Mao, Ceauşescu, Bokassa. Je jedno, jestli jsou to manželky nebo milenky, jde-li o krátký románek či horoucí lásku, oni je znásilňují i rozmazlují a stále se točí kolem nich. Ať jsou to manželky, družky, rádkyně, obdivovatelky, všechny jsou vítězící, klamané i obětované. Nechaly své kruté, násilnické a tyranské muže uvěřit, že jsou krásní, okouzlující, všemocní. Neboť sexualita je hybnou silou absolutní moci a diktátoři potřebují zapojit ženy do své nadvlády. Ony je někdy vedou skrytě a jsou ochotné doprovázet je až do okamžiku smrti.

Pont de Fer, pont des Voleurs, pont de Neufcourt, pont de Rosières... Être au-dessus de l'eau tout en conservant les pieds secs. Le beau privilège. Passe l'eau, et repasse, et nous autres comme couchés sur elle dans son lit de bronze miroitant parsemé de chevelures d'algues. Est-ce la vie alors que contemplent en dessous de leur bras noués les amoureux innombrables qu'attirent les ponts sur les rivières ?

Een oude Citroën DS cirkelt op de boulevard périphérique om het nachtelijke Parijs. Aan het stuur zit Martin, naast hem de dochter van zijn overleden vriend Dertien. Marie wil weten wie de vader was, die ze noooit heeft gekend. En Martin vertelt. Zijn verhaal neemt ons mee naar Indochina, waar zijn vader in 1948 om het leven kwam, en naar het Parijs van de jaren zeventig, toen hij en Dertien actief waren bij een maoïstische studentenbeweging. Met humor en ironie kijkt hij terug naar hun complotten en mislukte acties, hun naïviteit en zelfverlaging. Toch wil Martin zijn verleden niet verloochenen. Want hij en zijn kameraden geloofden in helden, ze droomden van revolutie en een betere wereld. Daarom zet hij zich af tegen het cynisme van de moderne maatschappij, haar cultus van individu, reclame en geld. Voortdurend ook daagt hij Marie uit, plaagt haar met haar onwetendheid op het vlak van politiek, geschiedenis en literatuur. Maar zij is nog jong en heeft nog alle tijd van de wereld om te leren.