En dan ga je dood. Sommige mensen weten allang dat ze dood gaan en hun familie ook. Ze regelen hun begrafenis of crematie tot in detail.Maar de dood komt ook dikwijls onverwacht. Niemand die het zag aankomen. Nergens is er een laatste wens opgeschreven. Hoe moet het nu? De nabestaande willen rouwen en niet regelen. Gelukkig is daar de uitvaartverzorgster, voor nabestaande de rots in branding. Samen met hen probeert zij het afscheid te regelen. Je kunt het zo gek niet bedenken of het kan worden uitgevoerd. Opgebaard worden in een schuur of in de stal, begraven in een katoenen doek. In een rieten mand of in een kist die is volgeplakt met postzegels, niets is onmogelijk.Mickele Haest heeft de memoires van een uitvaartverzorgster op een prachtige manier verwoord, en slaagt erin voelbaar te maken waar het in dit dankbare, maar onalledaagse vak om draait: empathie, creativiteit, liefde en mededogen.
Mickelle Haest Pořadí knih (chronologicky)
Iedereen kent 1-1-2 als het alarmnummer. De meldkamer verwerkt tweehonderd telefoontjes en honderdvijftig spoedritten per dag. Dagelijks nemen de medewerkers als elke seconde telt beslissingen over leven en dood. Ze staan mensen te woord die in paniek bellen met de meest uiteenlopende vragen over vechtpartijen, comazuipen, ademnood, drugsgebruik, koortsstuipen, bevallingen, burenruzies, seksattributen, vermiste personen en verloren liefdes.Verpleegkundige Rini van de Poel (1956) is centralist bij 1-1-2. Hij deelt zijn bizarre avonturen met zijn buurvrouw, journaliste Mickelle Haest. Zij tekende een jaar lang de meest bijzondere ervaringen op.