Prescilla van Zoest Pořadí knih (chronologicky)

Zij reizen, met de seizoenen mee, van dorp naar dorp. Zij plukken en oogsten in het voorjaar asperges en aardbeien, in de zomer meloenen, lindebloesem, lavendel, fruit en druiven en rond kerst olijven en kaki’s. Het zijn vooral mannen, verloren en zoekend, die dat zware werk doen en ze worden door de plaatselijke bevolking met de nek aangekeken en uitgebuit door hun werkgevers. Wanneer een vrouw meedoet bij de oogst leidt dat altijd tot ophef in de ploeg, of na het werk in de kroeg. Rosalinde heeft dit leven bewust gekozen. Een leven aan de rand van de maatschappij, tussen de opdringerige mannen, maar altijd buiten, in de onverschillige en prachtige natuur. Ze denkt veiligheid te vinden bij haar vriendin Mounia – in alles haar tegenpool en misschien wel daardoor een baken van liefde en rust. Maar dat blijkt niet meer dan een illusie. Wie kan je vertrouwen en waarnaar ben je eigenlijk op zoek? Net als in Open zee slaagt Catherine Poulain erin om de lezer een onbekende wereld binnen te trekken: die van de fruitplukkers in de Provence onder de verzengende zon, met snerpende krekels, korte nachten en ongekende geuren. Of in de Alpen, in de modder en de kou. De fruitplukkers geeft – voor het eerst in de literatuur – een stem aan deze buitenstaanders die we anders nooit horen.

Wat gebeurt er wanneer je de wereld buiten alleen door een klein raampje kunt bekijken? Wat win je en wat verlies je? Christophe Boltanski verkent deze vragen terwijl hij de verhalen van zijn jeugd en zijn familie onderzoekt, die samenkomen in een eigenaardig herenhuis aan de Rue de Grenelle. De bewoners leven in een soort paradox: ze wonen in een paleis, maar hun leven is dat van clochards. Onaangepast en gierig, met een slechte levensstijl, kunnen ze als excentriekelingen worden gezien. Na decennia van aanpassing, immigratie uit Rusland, en de dreiging van antisemitisme, verzetten ze zich tegen de buitenwereld. Ze verwerpen hun goede manieren en creëren een ‘onder-ons-zijn’, een bewuste breuk met de maatschappij. Maar hun paleis staat midden in die wereld. De onderduikperiode in 1942 en de turbulente jaren zestig zijn voorbij, en het huis is nu ‘ingedommeld’. Een oom brengt zijn dagen door in een schommelstoel, terwijl de tv op het jazzkanaal staat, maar zonder geluid. Met dit werk heeft Boltanski een liefdevol monument gecreëerd voor zijn familie en hun onderkomen, en biedt hij een reflectie op onze eigen oorsprong en de betekenis van de ruimtes om ons heen.