Aai Prins Pořadí knih (chronologicky)

Andrej Platonov schrijft met een meesterlijke mengeling van satire, symboliek en ironie. De verhalen van Platonov kenmerken zich stuk voor stuk door zijn uit laconieke humor en berusting samengestelde toon. Met gevoel voor absurdisme geeft hij de strubbelingen van de realiteit in de Sovjet-Unie weer en weet zo, met zeer concrete, grijpbare gegevens en situaties, grotere thema’s aan de orde te stellen.Het platonoviaanse proza is ten diepste doordrongen van de gedachte dat de mens streeft naar geluk, dat niet per definitie voortkomt uit vooruitgang en techniek, zoals de communistische leer voorschrijft. Maar dat weerhield Platonov er niet van het idealisme en de voorvechters van de revolutie in al hun schakeringen te laten zien. Zijn verhalen werpen de vraag op wie macht uitoefent over wie en op welke grond, en wat meer waard is: intellect of praktisch inzicht?Platonov was impliciet kritisch tegenover het Sovjetregime in zijn verhalen, novellen en romans waardoor die in zijn eigen land maar nauwelijks te lezen waren. Pas ver na de dood van Stalin kreeg zijn werk de internationale bekendheid dat het verdient.

Een man krijgt de eerste kus van zijn leven, die echter voor een ander bestemd blijkt. Wie was de vrouw die hem in het donker kuste? Een naakte vrouw komt ongezien aan op haar eigen bruiloft, in een contrabaskist. Hoe is het mogelijk? Een man verlieft zich in zijn beeldschone jonge buurvrouw. Hoe slaagt zij erin dat hij haar begint te haten? Met De kus, Romance met contrabas en Ariadna schreeft Anton Tsjechov (1860-1904) drie van zijn mooiste verhalen, die in de wereldliteratuur toch al onovertroffen zijn.

Nauw aansluitend bij de historische gebeurtenissen wordt in deze roman verhaald van de wederwaardigheden van de leider van een archeologische expeditie, die zonder echte aanleiding wordt gearresteerd en in de gruwelkamers van de geheime dienst belandt. Het lijkt een ongelijke strijd tussen de spirituele humanist en zijn ondervragers (die zich op hun manier ook aan de codes van het Sovjetrecht houden), maar op wonderbaarlijke wijze weet hij zijn vrijheid te herkrijgen.

The epic sequel to the best-selling Children of the Arbat follows the experiences of a Soviet tank commander in World War II as he fights his way from Siberia to Stalingrad and onward to Berlin.

Вторая книга трилогии "Дети Арбата" под названием "Страх" является самой драматичной частью. Действие происходит в 1935-1937 годах, когда после убийства Кирова власть начинает массовую "очистку" страны от подозрительных элементов. В январе 1935 года вводится "Постановление о терроре", позволяющее проводить следствия всего за десять дней и выносить смертные приговоры без участия сторон. Ужас охватывает страну, включая деревню Мозгова, где находится Панкратов. Несмотря на это, жизнь в Москве продолжается: Варя заботится о матери Панкратова, строятся новые метро, чиновники отчитываются о победах, а летчики совершают перелеты через Северный полюс. 1937 год становится апогеем страха, когда люди замыкаются в себе, и человеческие судьбы рушатся. Страх превращает людей в палачей, создавая бесконечную цепь страха, идущую от Сталина к простым гражданам. Саша Панкратов на короткое время оказывается в столице, но, следуя совету матери и разминувшись с Варей, уезжает в Калинин, постоянно ощущая за спиной дыхание чудовищной машины уничтожения.

Román navazuje na "Děti Arbatu". Děj se odehrává v letech 1935 až 1937 a na jednotlivých osudech zobrazuje, jak složité období Stalinova teroru poznamenává společnost. Tak jako první díl, i druhý díl je doplněn doslovem Miroslava Zahrádky (s. 338 - 341).

Autor byl jedním z arbatských dětí, proto některé postavy nesou autobiografické prvky. Od roku 1966 se snažil Rybakov svůj román uveřejnit, ale neúspěšně, až v roce 1987 byl uveřejněn na stránkách časopisu Družba narodov. Diskuze, která nad románem vznikla, řešila základní otázku: říkat lidem pravdu o minulosti nebo ji ve jménu socialismu utajit? Ta část, která byla zasažena represemi, přijala dialog s nadšením a nadějemi, druhá část, v jejíž paměti převládají hrdé vzpomínky na heroické válečné a pracovní činy, se k románu obrací se skepsí. Ale mladší generace chce znát pravdu. Arbatské děti ukazuje na nesourodou společnost, jíž spojuje jen a mládí a místo, kde žijí. V postavě Saši P. jsou soustředěny všechny epochální rysy sovětské mládeže 30.let - budovatelské nadšení, komunistické nadšení, čistota mravních zásad, víra ve stranu a Stalina. Tato mládež se přihlásila do armády a neváhala nasadit své životy. Právě tyto lidi, chápající své dějinné poslání čestně a opravdově, postihující represe, jako následek atmosféry vytvořené kultem osobnosti, v níž se daří přizpůsobovat kariéristům a demagogům. Někdy i malá patálie posloužila právě těmto lidem za zdroj pro veliký politický proces, které končilo smrtí, či vyhnanstvím na Sibiř. Protilehlým pólem mravního zla je postava Jury Šaroka, který od svého nepřátelského vztahu k sovětské vládě oportunně přechází do jejich služeb a stává se vykonavatelem represe.