Monografia analizuje postmodernistyczne realizacje ekspresjonizmu w włoskiej literaturze z lat 1980-2000. Współczesna kultura podkreśla różnice i wielość, odrzucając dążenie do ujednolicania oraz ciągłość na rzecz przypadkowości. Preferuje różnorodność i odmienność, a także odrzuca porządek teoretycznych sformułowań. Wydaje się, że próba potwierdzenia istnienia trwałego prądu estetyczno-literackiego może być postrzegana jako retoryczny zabieg. Określenie współczesnego znaczenia ekspresjonizmu, w czasach gdy trudno mówić o eksperymencie artystycznym, jest wyzwaniem, podobnie jak na początku wieku, w erze awangard historycznych. Ekspresjonizm, będący częścią współczesnego kanonu, stracił swój transgresyjny charakter, a jego techniki wyrazu stały się powszechne. Mimo to, zmiany te nie oznaczają utraty znaczenia czy artystycznej produktywności. Dzisiejszy ekspresjonizm to nie tylko styl i funkcja tekstu, ale także filozofia i wizja człowieka, obecna w różnorodnej literaturze, która nie zna granic ani teoretycznych odniesień.
Szopa Janusz Pořadí knih (chronologicky)
