Dag bij nacht

Více o knize

De planeet had geen rotatie. Aan de ene helft heerste eeuwige dag, doorstraald door een voortdurend in het zenit staande zon, die geen organisch leven kon laten gedijen. De andere helft broedde in eeuwige nacht, die alleen verlicht werd door de koude schittering van oneindig verre sterren. Daar had zich een beschaving ontwikkeld. Diep in het binnenste van de nachtzijde leefden de rijken in hun paleizen, terwijl de armen niets anders kenden dan de constante overlevingsstrijd tegen de moordende kou, die door de planeetoppervlakte drong. Vitra, de verhalenvertelster, wist hoe ze de armen gelukkig kon maken. Regelmatig vertelde ze hen over een paradijselijke wereld aan de zonnige kant, over mannen en vrouwen, over liefde en bedrog, over intriges en passie. Vitra geloofde dat ze dit alles verzon. Maar kon het niet zo zijn dat er aan de dagzijde daadwerkelijk een beschaving bestond en dat er gebeurtenissen op handen waren die beide werelden in een gezamenlijke catastrofe zouden storten?