«Їсти, молитися, кохати» - надзвичайно щира розповідь жінки про духовне переродження і позитивні зміни у житті. Автор книги на власному прикладі довела, що навіть після найбільших криз можна не лише відновитися, а й відкрити в собі нові грані, можливості та рівні переживань. Героїня її роману - письменниця Ліз – розчарована у сімейному житті та зневірена в особистому щасті. Жінка втрачає головне: сенс та смак до життя. Аби набратися сил та повернутися до життя, Ліз вирішує подорожувати. На її шляху три країни: Італія, Індонезія та Індія. Там вона вчиться їсти зі смаком, молитися з відкритим серцем та кохати, наче вперше.
Їсти, молитися, кохати, Elizabeth Gilbert, Ярина Винницька
Aj keď je film známejší, kniha má väčšie čaro a hĺbku. Príbeh je plný zaujímavých postrehov o živote, vzťahoch a vnútornom hlase. Kniha ma priviedla k tomu, aby som sa začala viac zaujímať o ďalšiu tvorbu tejto autorky – má talent pomenovať veci, ktoré veľa z nás cíti, ale nevie ich vyjadriť.
Kdyby šlo dát dvě a půl hvězdy, tak bych dala dvě a půl. Ze všech tří příběhů mě nejvíce bavila Indonésie, protože tam se konečně něco děje. Konečně už totiž Liz nemluvila jen o bohu a o tom jak je nešťastná a osamělá. Konečně si začínala užívat života a to mě bavilo. Chápu, že k tomu nejdřív musela postupně dojít a nebýt její pouti za sebepoznáním a za poznáním boha, tak by k tomu asi nedošla, ale na můj vkus si až moc na všechno stěžovala. A to mě nebavilo. Neustále omílala své problémy dokola. Je tam pár myšlenek, které se mi líbily a nad kterými jsem se pozastavila a zamyslela se. Ale tady musím říct, že film je daleko lepší.
Jedz - priemer, Modlí sa - nuda, Miluj - priemer.
Myslím , že příběh mnohým může pomoci v situaci , kdy neví co se životem , návod k odhodlání udělat něco nového .
Za mě film lepší… kniha ale není vůbec špatná
