Margaret Mazzantini Knihy

Nad lůžkem těžce zraněné patnáctileté dcery vzpomíná stárnoucí rozvedený chirurg na události, které se odehrály v roce dívčina narození a které nesmazatelně ovlivnily jeho další život. Jeho bezdětné manželství bylo zdánlivě stejně úspěšné jako jeho vzrůstající kariéra, když náhodně potkal jednoduchou ženu z ulice, která se mu svou oddaností a nekomplikovanou vřelostí stala drogou a kterou, jak s úžasem zjistil, jako jedinou v životě opravdu miloval. Její těhotenství přivítal jako možnost skoncovat s přetvářkou. Jako špatný vtip pak přijal zprávu, že také jeho žena očekává dítě. Rozhodnutí zůstat u manželky pak mělo jako přirozený následek milenčinu interrupci, na jejíž následky za nějaký čas zemřela. Hrdinovo manželství se nakonec stejně rozpadlo a on si v obavách o dceřin život u nemocničního lůžka v monologu promítá celý osudový vztah, své jednání i vinu, s níž celý čas žil, a z dávné minulosti čerpá i paradoxní posilu a poučení

Gemma zostawia swoje wygodne, uporządkowane życie i razem z szesnastoletnim synem wsiada na pokład samolotu lecącego z Rzymu do Sarajewa. Na lotnisku czeka na nią Gojko, bośniacki poeta, przyjaciel z czasów jej pierwszego pobytu w tym mieście, przewodnik po nieznanej rzeczywistości i obcej kulturze. To dzięki niemu poznała przed laty Diega, fotografa z Genui, swą wielką miłość. Po latach wraca do Sarajewa, by zmierzyć się ze wspomnieniami, z nadzieją że u nastoletniego syna uda się jej obudzić poczucie przynależności do miejsca, w którym się urodził i które jest dla niej tak ważne. Światowy bestseller sprzedany do 24 krajów! „Zapierająca dech w piersiach historia wojennej miłości”. Le Monde des Livres „Pełna żywych wspomnień i silnych emocji. Niezwykła książka”. Irish News

Czy kiedykolwiek starczy nam odwagi, by być sobą? Guido i Costantino, mieszkańcy tej samej kamienicy w Rzymie, prowadzą odmienne życie. Guido, nieśmiały i wrażliwy, wychowuje się w zamożnej rodzinie, pod opieką mamki, z dala od rówieśników i świata. Jego jedynym towarzystwem są książki. Z kolei Costantino, syn dozorcy z sutereny, jest krnąbrny i agresywny, trenuje piłkę wodną, ale w szkole nie odnosi sukcesów. Czuje się odrzucony przez rówieśników z powodu ubóstwa. Mimo różnic, między chłopcami istnieje silna więź, której nie da się zignorować, podobnie jak nie da się uciec przed własną naturą. Z biegiem lat oddalają się od siebie, dojrzewając w różnych miejscach, ale pragnienie drugiego nigdy nie znika. Ich miłość, krucha i tragiczna, towarzyszy im przez życie, od dzieciństwa po dorosłość. Dla niej są gotowi zaryzykować wszystko: związki, poczucie bezpieczeństwa, a nawet osobistą nietykalność. Powieść o zakazanej miłości zmusza do refleksji nad innością i uniwersalnym problemem: dlaczego nie możemy być tym, kim chcemy? To literacka podróż, która ukazuje, że prawdziwy blask kryje się w naszej wyjątkowej odmienności.

Antenora, la nonna che Margaret Mazzantini evoca in questo romanzo, s'impone come un'eroina di un mondo arcaico. Confinata tra le pareti domestiche, esercita con energia un matriarcato casalingo e indiscusso, nel quale si impongono valori netti e semplici, sentimenti forti ed esclusivi, che la rendono capace di affrontare esperienze decisive (la guerra, il fascismo, il dopoguerra), senza mai perdersi d'animo. Di fronte alla sua morte, in un gelido mattino d'inverno, la nipote si interroga e disegna il ritratto di una donna che è riuscita a essere se stessa nonostante l'ostilità del mondo e della storia.

Farid e Jamila fuggono da una guerra che corre più veloce di loro. Angelina insegna a Vito che ogni patria può essere terra di tempesta, lei che è stata araba fino a undici anni. Sono due figli, due madri, due mondi. A guardarlo dalla riva, il mare che li divide è un tappeto volante, oppure una lastra di cristallo che si richiude sopra le cose. Ma sulla terra resta l'impronta di ogni passaggio, partenza o ritorno - che la scrittura, come argilla fresca, conserva e restituisce.

I barboni sono randagi scappati dalle nostre case, odorano dei nostri armadi, puzzano di ciò che non hanno, ma anche di tutto ciò che ci manca. Perché forse ci manca quell'andare silenzioso totalmente libero, quel deambulare perplesso, magari losco, eppure così naturale, così necessario, quel fottersene del tempo meteorologico e di quello irreversibile dell'orologio. Chi di noi non ha sentito il desiderio di accasciarsi per strada, come marionetta, gambe larghe sull'asfalto, testa reclinata sul guanciale di un muro? E lasciare al fiume il suo grande, impegnativo corso. Venirne fuori, venirne in pace, tacito brandello di carne umana sul selciato dell'umanità.

Delia e Gaetano erano una coppia. Ora non lo sono più, e stasera devono imparare a non esserlo. Si ritrovano a cena, in un ristorante all'aperto, poco tempo dopo aver rotto quella che fu una famiglia. Lui si è trasferito in un residence, lei è rimasta nella casa con i piccoli Cosmo e Nico. La passione dell'inizio e la rabbia della fine sono ancora pericolosamente vicine. Delia e Gaetano sono ancora giovani, più di trenta, meno di quaranta, un'età in cui si può ricominciare. Sognano la pace ma sono tentati dall'altro e dall'altrove. Ma dove hanno sbagliato? Non lo sanno. Tre anni dopo "Venuto al mondo", Margaret Mazzantini torna con un romanzo che è l'autobiografia sentimentale di una generazione. La storia di cenere e fiamme di una coppia contemporanea con le sue trasgressioni ordinarie, con la sua quotidianità avventurosa. Una coppia come tante, come noi. Contemporaneamente a noi.

Ortensia und Anemone sind Zwillingsschwestern und dennoch grundverschieden: Sie mögen sich nicht besonders und legen Wert auf die Feststellung, zweieiige Zwillinge zu sein. Ortensia ist der Pechvogel der beiden, das Aschenputtel: magersüchtig, verhärmt, steckt sie voller Komplexe und klammert sich an die verschiedensten Heilslehren. Anemone dagegen ist der Glückspilz: das schöne Mädchen ohne Probleme, das alle lieben. Übermütig, strahlend und selbstverliebt verachtet sie alles Intellektuelle und behandelt ihre Schwester mit der Herablassung der großmütigen Siegerin. Beide Frauen suchen dieselbe Hellseherin auf: die Magierin Manola - eine rätselhafte Gestalt, Adressatin der schonungslos offenen Erzählungen der beiden Frauen, aber auch Zeugin ihrer Existenz und Richterin, die hinter ihrer Kristallkugel über "richtig" oder "falsch" der Lebensgeschichten der beiden so unterschiedlichen Schwestern befinden soll. Am Ende wird klar, dass beide Frauen Facetten einer einzigen fasziniere nden und quicklebendigen Geschichte sind.

Antenora, la nonna che Margaret Mazzantini evoca in questo romanzo, s'impone come un'eroina di un mondo arcaico. Confinata tra le pareti domestiche, esercita con energia un matriarcato casalingo e indiscusso, nel quale si impongono valori netti e semplici, sentimenti forti ed esclusivi, che la rendono capace di affrontare esperienze decisive (la guerra, il fascismo, il dopoguerra), senza mai perdersi d'animo. Di fronte alla sua morte, in un gelido mattino d'inverno, la nipote si interroga e disegna il ritratto di una donna che è riuscita a essere se stessa nonostante l'ostilità del mondo e della storia.