Margaret Mazzantini Pořadí knih (chronologicky)

Guido e Costantino: due ragazzi, due uomini, due incredibili destini. Uno eclettico e inquieto, l’altro sofferto e carnale. Una identità frammentata da ricomporre, come le tessere di un mosaico lanciato nel vuoto. Un legame assoluto che s’impone, violento e creativo, insieme al sollevarsi della propria natura. Un filo d’acciaio teso sul precipizio di una intera esistenza. I due protagonisti si allontanano, crescono geograficamente distanti, stabiliscono nuovi legami, ma il bisogno dell’altro resiste in quel primitivo abbandono che li riporta a se stessi. Nel luogo dove hanno imparato l’amore. Un luogo fragile e virile, tragico come il rifiuto, ambizioso come il desiderio. L’iniziazione sentimentale di Guido e Costantino attraversa le stagioni della vita, l’infanzia, l’adolescenza, il ratto dell’età adulta. Mettono a repentaglio tutto, ogni altro affetto, ogni sicurezza conquistata, la stessa incolumità personale. E ogni fase della vita rende più struggente la nostalgia per quell’età dello splendore che i due protagonisti, guerrieri con la lancia spezzata, attraversano insieme.

Czy kiedykolwiek starczy nam odwagi, by być sobą? Guido i Costantino, mieszkańcy tej samej kamienicy w Rzymie, prowadzą odmienne życie. Guido, nieśmiały i wrażliwy, wychowuje się w zamożnej rodzinie, pod opieką mamki, z dala od rówieśników i świata. Jego jedynym towarzystwem są książki. Z kolei Costantino, syn dozorcy z sutereny, jest krnąbrny i agresywny, trenuje piłkę wodną, ale w szkole nie odnosi sukcesów. Czuje się odrzucony przez rówieśników z powodu ubóstwa. Mimo różnic, między chłopcami istnieje silna więź, której nie da się zignorować, podobnie jak nie da się uciec przed własną naturą. Z biegiem lat oddalają się od siebie, dojrzewając w różnych miejscach, ale pragnienie drugiego nigdy nie znika. Ich miłość, krucha i tragiczna, towarzyszy im przez życie, od dzieciństwa po dorosłość. Dla niej są gotowi zaryzykować wszystko: związki, poczucie bezpieczeństwa, a nawet osobistą nietykalność. Powieść o zakazanej miłości zmusza do refleksji nad innością i uniwersalnym problemem: dlaczego nie możemy być tym, kim chcemy? To literacka podróż, która ukazuje, że prawdziwy blask kryje się w naszej wyjątkowej odmienności.

Delia e Gaetano erano una coppia. Ora non lo sono più, e stasera devono imparare a non esserlo. Si ritrovano a cena, in un ristorante all'aperto, poco tempo dopo aver rotto quella che fu una famiglia. Lui si è trasferito in un residence, lei è rimasta nella casa con i piccoli Cosmo e Nico. La passione dell'inizio e la rabbia della fine sono ancora pericolosamente vicine. Delia e Gaetano sono ancora giovani, più di trenta, meno di quaranta, un'età in cui si può ricominciare. Sognano la pace ma sono tentati dall'altro e dall'altrove. Ma dove hanno sbagliato? Non lo sanno. Tre anni dopo "Venuto al mondo", Margaret Mazzantini torna con un romanzo che è l'autobiografia sentimentale di una generazione. La storia di cenere e fiamme di una coppia contemporanea con le sue trasgressioni ordinarie, con la sua quotidianità avventurosa. Una coppia come tante, come noi. Contemporaneamente a noi.

Farid e Jamila fuggono da una guerra che corre più veloce di loro. Angelina insegna a Vito che ogni patria può essere terra di tempesta, lei che è stata araba fino a undici anni. Sono due figli, due madri, due mondi. A guardarlo dalla riva, il mare che li divide è un tappeto volante, oppure una lastra di cristallo che si richiude sopra le cose. Ma sulla terra resta l'impronta di ogni passaggio, partenza o ritorno - che la scrittura, come argilla fresca, conserva e restituisce.

Gemma zostawia swoje wygodne, uporządkowane życie i razem z szesnastoletnim synem wsiada na pokład samolotu lecącego z Rzymu do Sarajewa. Na lotnisku czeka na nią Gojko, bośniacki poeta, przyjaciel z czasów jej pierwszego pobytu w tym mieście, przewodnik po nieznanej rzeczywistości i obcej kulturze. To dzięki niemu poznała przed laty Diega, fotografa z Genui, swą wielką miłość. Po latach wraca do Sarajewa, by zmierzyć się ze wspomnieniami, z nadzieją że u nastoletniego syna uda się jej obudzić poczucie przynależności do miejsca, w którym się urodził i które jest dla niej tak ważne. Światowy bestseller sprzedany do 24 krajów! „Zapierająca dech w piersiach historia wojennej miłości”. Le Monde des Livres „Pełna żywych wspomnień i silnych emocji. Niezwykła książka”. Irish News

I barboni sono randagi scappati dalle nostre case, odorano dei nostri armadi, puzzano di ciò che non hanno, ma anche di tutto ciò che ci manca. Perché forse ci manca quell'andare silenzioso totalmente libero, quel deambulare perplesso, magari losco, eppure così naturale, così necessario, quel fottersene del tempo meteorologico e di quello irreversibile dell'orologio. Chi di noi non ha sentito il desiderio di accasciarsi per strada, come marionetta, gambe larghe sull'asfalto, testa reclinata sul guanciale di un muro? E lasciare al fiume il suo grande, impegnativo corso. Venirne fuori, venirne in pace, tacito brandello di carne umana sul selciato dell'umanità.

I barboni sono randagi scappati dalle nostre case, odorano dei nostri armadi, puzzano di ciò che non hanno, ma anche di tutto ciò che ci manca. Perché forse ci manca quell'andare silenzioso totalmente libero, quel deambulare perplesso, magari losco, eppure così naturale, così necessario, quel fottersene del tempo meteorologico e di quello irreversibile dell'orologio. Chi di noi non ha sentito il desiderio di accasciarsi per strada, come marionetta, gambe larghe sull'asfalto, testa reclinata sul guanciale di un muro? E lasciare al fiume il suo grande, impegnativo corso. Venirne fuori, venirne in pace, tacito brandello di carne umana sul selciato dell'umanità.

Nad lůžkem těžce zraněné patnáctileté dcery vzpomíná stárnoucí rozvedený chirurg na události, které se odehrály v roce dívčina narození a které nesmazatelně ovlivnily jeho další život. Jeho bezdětné manželství bylo zdánlivě stejně úspěšné jako jeho vzrůstající kariéra, když náhodně potkal jednoduchou ženu z ulice, která se mu svou oddaností a nekomplikovanou vřelostí stala drogou a kterou, jak s úžasem zjistil, jako jedinou v životě opravdu miloval. Její těhotenství přivítal jako možnost skoncovat s přetvářkou. Jako špatný vtip pak přijal zprávu, že také jeho žena očekává dítě. Rozhodnutí zůstat u manželky pak mělo jako přirozený následek milenčinu interrupci, na jejíž následky za nějaký čas zemřela. Hrdinovo manželství se nakonec stejně rozpadlo a on si v obavách o dceřin život u nemocničního lůžka v monologu promítá celý osudový vztah, své jednání i vinu, s níž celý čas žil, a z dávné minulosti čerpá i paradoxní posilu a poučení