Abdelkader Benali Pořadí knih (chronologicky)

Nach Tanger zog es viele Künstler Europas, eine Stadt mit engen, schmutzigen Gassen, die Einheimische und Besucher gleichermaßen prägt. Abdelkader Benali entdeckt diesen Ort im Sommer 1998 als Sprachstudent. Er hat bereits einen erfolgreichen Roman veröffentlicht und wird von einem Matisse-Bild angezogen, das die Stadt am Meer zeigt. Als in Marokko geborener Schriftsteller, der in Rotterdam aufwuchs, sucht Benali weniger seine eigene Vergangenheit, sondern die Bestätigung seiner Schreibkunst. Er öffnet seine Sinne für die verwirrenden Eindrücke Tangers und klopft an die Tür von Paul Bowles. Durch Rückblenden, Beobachtungen und Reflexionen nähert sich Benali der Stadt als Erfahrungsraum. Frühere Besucher wie Eugène Delacroix und Pierre Loti prägen den Ort. Gespräche mit einem befreundeten Maler bringen ihm Matisse näher. Das Blau des Meeres, das Licht und die koloniale Vergangenheit fängt Benali in einem faszinierenden Mosaik ein. Seine poetische Sprache, die sinnliche Bilder mit klugen Aphorismen verbindet, zieht den Leser in ihren Bann. Am Ende bleibt der Gedanke: nach Tanger! Benali beschreibt seine Erkundung als Flaneur, der sich treiben lässt und verborgene Winkel entdeckt. Seine rasante, wortschöpferische Erzählweise bietet eine komplexe Geschichte über die Begegnung zwischen Europa und Nordafrika.

Dit boek verschijnt bij gelegenheid van de 75e Boekenweek, 10-20 maart 2010.

Brieven van hedendaagse nederlandstalige schrijvers aan hun jonge ik.

Een fotograaf heeft zich een plaats verworven te midden van de culturele elite in Nederland. Hij is een veelgevraagd vakman, werkzaam voor glossy tijdschriften en toonaangevende week- en maandbladen. Zijn ouders, die vijfentwintig jaar geleden toen hij nog een kleine jongen was vanuit Marokko naar Nederland emigreerden, ziet hij nauwelijks.Daarin komt verandering als hij op een dag gebeld wordt door zijn vader, die hem dringend vraagt naar huis te komen. Zijn zieke moeder wil het familiefotoalbum zien. Dat album heeft zijn vader, met wie hij een zeer moeizame verhouding heeft, niet kunnen vinden. De fotograaf realiseert zich dat hij de ziekte van zijn moeder – en haar al jarenlange stilzwijgen – kan keren. Het fotoalbum is daarbij van het grootste belang, evenals de voorzichtige confrontatie met een uiterst trieste gebeurtenis die het gezin, nu al zo'n twintig jaar geleden, voorgoed heeft ontwricht. De herbeleving van dat drama heeft verrassende gevolgen.Abdelkader Benali keert met De stem van mijn moeder terug naar zijn oorspronkelijke thema uit o.a. Bruiloft aan zee: dat van het migrantenkind tussen twee culturen.

Als iemand beseft dat schepen achter je verbranden de gebeurtenissen uit het verleden niet ongedaan maakt, is het Malik Ben. Hij is een heelkundige, een authenticiteitsheler, die in zijn praktijk probeert vastgelopen carrièremakers hun ziel terug te geven. Maar waarom besluit hij op de dag dat hij honderdveertig kilo weegt zijn naam uit de Gouden Gids te laten verwijderen en zijn praktijk te sluiten? Het voornemen brengt een spoor van herinneringen in hem boven. Herinneringen vooral aan zijn ontmoeting tijdens een cruise met de geheimzinnige Spaanse Carmen Lopez de La Madrid (oud-strijdster onder de republikeinen, bannelinge en bezitster van drie Louis Vuitton-tassen). Die bootreis op de ss ' Latina', nu bijna tien jaar geleden, maakte hij op aandringen van zijn vader. Wat niet meer moest zijn dan een reis om de tragedie in de familie te verwerken, werd een grandioze cruise waarop hij zijn eigen ziel en die van anderen leerde kennen. Waarom verlieten zijn ouders hun geliefde vaderland? Wat verdreef de Spaanse uit haar geboortedorp? En wat moest Malik met zijn eigen leven aanvangen?