Antoni Lange Pořadí knih (chronologicky)

Antoni Lange (1861-1929) – polski modernistyczny liryk, dramatyk, prozaik fantastycznej literatury, członek krakowskiej bohemy, lewicowy publicysta. Wśród jego najznakomitszych fantastycznych proz znajduje się okultystyczny powieść Miranda (1924) oraz przede wszystkim zbiór opowiadań Władca czasu z 1911 roku. Ten zbiór znajduje się na pograniczu między tajemniczą metafizyczno-okultystyczną fantastyką a zalążkami science fiction, gdyż Lange tematycznie wykorzystuje i rozwija współczesne odkrycia naukowe, takie jak problem odmładzania, teoria względności czy różnorodne wynalazki techniczne. Na poziomie kompozycyjnym i tematyczno-fabularnym Lange często stosuje techniki wstrzymywania upływającego czasu, cykliczności, podróży w czasie, odwrócenia biegu czasu i jego względności. Interesują go również zjawiska psychologiczne i parapsychologiczne – np. motywy dualizmu, hipnozy, telepatii, zlania dwóch dusz, a także psychopatologicznego rozszczepienia osobowości, reinkarnacji: dzięki wykorzystaniu tych „nietypowych” motywów fabuła w jego prozach często owiana jest tajemnicą. Losy postaci często kontrolują tajemnicze siły, o których nawet nie mają pojęcia.

Antoni Lange (1861-1929) – poľský modernistický lyrický básnik, dramatik, prozaik fantastickej literatúry, člen krakovskej bohémy, ľavicový publicista. Medzi jeho najznámejšie fantastické prózy patrí okultistický román Miranda (1924) a predovšetkým zbierka poviedok Vládca času z roku 1911. Táto zbierka sa ocitá na rozhraní medzi tajomnou metafyzicko-okultistickou fantastikou a zárodkami science fiction, keďže Lange invenčne tematicky využíva a domýšľa aj súveké vedecké objavy, ako napr. problém omladzovania, teóriu relativity, či najrôznejšie technické vynálezy. Na kompozičnej i tematicko-dejovej úrovni textu Lange často využíva postupy pozastavenia uplývajúceho času, cyklickosti, cesty v čase, obrátenie behu času a jeho relativitu. Zaujímajú ho tiež psychologické i parapsychologické fenomény – napr. motívy dvojníctva, hypnózy, telepatie, splynutia dvoch duší, a naopak aj psychopatologického rozštiepenia osobnosti, reinkarnácie: vďaka využívaniu týchto „nevšedných“ motívov je nezriedka dej v jeho prózach opradený tajomstvom. Osudy postáv často ovládajú tajomné sily, o ktorých ani netušia.