Ergens tussen hoop en vrees, tussen bejaardentehuis en ziekenhuis, staat het verpleeghuis. Het is een tussenstation, op weg naar huis, naar een andere woonvorm of, voor sommigen, naar het langverwachte einde. Het zijn er 324, in Nederland. Tezamen bieden zij onderdak aan enkele tienduizenden landgenoten. Allemaal bejaard en hulpbehoevend. Allemaal met hun eigen verhaal. En allemaal de dupe van hun eigen beperkingen. Maar vooral van het kille overheidsklimaat van de jaren tachtig. Minder geld, minder personeel, minder voorzieningen, minder zorg en dus minder kans op een prettige levensavond. De meeste patiënten klagen niet. De mondige generatie is immers nog niet bejaard. Bovendien zien de patiënten als geen ander dat het personeel doet wat het kan. De verpleging, de medische staf, de directie, ze moeten roeien met de riemen die ze hebben. Maar wel tegen de stroom in. Weinig journalisten hebben zich zo lang, zo grandig en zo breed in dit onderwerp verdiept als Peter Heerkens. Voor zijn krant, Haarlems Dagblad, verbleef hij maandenlang in verschillende verpleeghuizen, waar hij diensten meedraaide en honderden gesprekken voerde met patiënten, familieleden, verplegend personeel en stafmedewerkers. Heerkens vertaalde zijn indrukken in een aangrijpende verhalenserie die, mede op aandrang van lezers en deskundigen in de gezondheidszorg, werd gebundeld tot dit boek, 'Tranen achter het glas'. Een eerlijk en onontbeerlijk verslag van een wereld achter gesloten deuren, waar iedereen vroeg of laat iets mee te maken krijgt.
Peter Heerkens Pořadí knih (chronologicky)
