Recenzowana książka to odważny manifest człowieczeństwa, koncentrujący się na osobie starzejącej się oraz jej otoczeniu. W proponowanej perspektywie gerontologii humanistycznej człowiek triumfuje, a starość postrzegana jest jako rozwijający się etap w biografii jednostki, holistycznie zintegrowany z jej życiem. Fundamentalnym elementem tej perspektywy jest godność osobowa, która stanowi niezbywalny fundament rozwoju w starości. Publikacja adresowana jest nie tylko do naukowców zajmujących się procesami starzenia, ale również do szerokiego grona czytelników. Lektura może pomóc zrozumieć starość bliskich, własną starość, a także uwrażliwić na problemy egzystencjalne i skonfrontować z stereotypami, co prowadzi do refleksji nad ludzkim istnieniem. Dzięki szerokiemu zakresowi poruszanych tematów oraz humanistycznemu podejściu, książka zainteresuje gerontologów, geragogów, a także będzie użyteczna w szkolnictwie wyższym na kierunkach pedagogicznych. Osoby pracujące z seniorami, w tym pracownicy instytucji pomocy społecznej oraz oświaty i kultury, znajdą tu cenne inspiracje i wiedzę gerontologiczną, co pozwoli im poszerzyć swoje kompetencje.
