Focusing on the concept of "cursed soldiers," this book explores right-wing memory politics in Poland and its impact on national identity. It examines how this symbol has been utilized to promote a narrow and exclusionary vision of Polish identity, emphasizing Catholicism, national culture, and traditional family values. The analysis highlights the intersection of memory, politics, and identity in contemporary Poland.
Rap w służbie narodu to opowieść o popnacjonalizmie w rytmach hip-hopu. Piotr Majewski porusza kluczowe problemy współczesności, łącząc kulturę popularną, władzę oraz tożsamość w sposób intelektualnie frapujący i atrakcyjny dla czytelników. Analizując „tożsamościowy” rap, autor ukazuje najważniejsze wybory i konflikty polskiego społeczeństwa. W czasach polaryzacji i radykalizacji, jego książka stanowi odmienny głos, nie dążąc do neutralności, co jest zgodne z jego Gramsciańskimi założeniami. Majewski przyjmuje nastawienie emancypacyjne, kierując się zasadą „zrozum, zanim osądzisz”, co pozwala na ukazanie złożoności polskiej sytuacji. Książka jest cenna nie tylko z naukowego, ale i społecznego punktu widzenia, oferując wgląd w to, co obecnie dzieje się w polskim społeczeństwie. Piotr Majewski, doktor kulturoznawstwa i socjolog, jest adiunktem w Katedrze Kulturoznawstwa SWPS Uniwersytetu Humanistycznospołecznego. Jego badania obejmują antropologię oporu, sportu, socjologię muzyki popularnej oraz kwestie etniczności i nacjonalizmu. Jest autorem wielu prac naukowych, w tym książek i artykułów, które przyczyniają się do zrozumienia współczesnych zjawisk społecznych.
Na przykładzie Zamku Królewskiego w Warszawie, Muzeum II Wojny Światowej w
Gdańsku czy Narodowego Instytutu Muzealnictwa i Ochrony Zbiorów Piotr Majewski
ukazuje funkcjonowanie instytucji kultury w Polsce ? przede wszystkim muzeów,
zarówno w ujęciu historycznym, jak i współczesnym. Jak napisała recenzentka
pracy, Dorota Januszewska-Folga, padają tu pytania: o status muzeum, status
pojęcia zabytku, o identyfikację oryginalności w przestrzeni, której
historyczna ciągłość została wielokrotnie zerwana lub naruszona przez
wydarzenia: wojnę, doktryny polityczne, zanik społecznej wrażliwości,
przewłaszczenia majątkowe. To bardzo ciekawe ujęcie: relacja między władzą a
architekturą, doktryną i odbiorem sztuki, sensem istnienia instytucji
muzealnej a sposobem realizacji programu i charakterem kolekcji.
Książka wpisuje się w nurt badań nad szeroko pojętymi polsko-francuskimi
zależnościami kulturowymi i relacjami artystycznymi. W planie szczegółowym
podej-uje analizę bezprecedensowego po II wojnie światowej przepływu będącego
następstwem politycznej odwilży dzieł sztuki, wystaw i samych artystów
polskich nad Sekwanę, który w stolicy sztuki postrzegany był jako la vague
polonaise polska fala. Zasługą Autora jest charakterystyka złożoności logiki
sytuacji mit Paryża jako centrum sztuki oraz nowoczesności był nadal ważny i
odznaczał się niesłabnącą żywotnością, lecz istotnej zmianie uległa przecież
kondycja polskich artystów, odciętych właściwie od świata Zachodu po '48 roku
żelazną kurtyną. [] Czytelnik otrzymuje książkę ważną, chwilami fascynującą,
podejmującą tu i ówdzie polemikę z nazbyt utrwalonymi stereotypami. Rzeczowość
historycznej narracji i umiejętność stopienia jej z oceną polskich
przedsięwzięć w środowisku tak wymagającym i kosmopolitycznym, jakim nadal był
Paryż w omawianym okresie, sprawiają, że mamy przed oczyma w rzeczy samej
rozległą panoramę jednego z najważniejszych aspektów relacji Polski z Zachodem
w II połowie XX stulecia. Z recenzji prof. dra hab. Ryszarda Kasperowicza
