Borawski Piotr Knihy

Wstęp przedstawia kontekst historyczny upadku Związku Radzieckiego oraz powrotu Edwarda Szewardnadzego do Gruzji. Książka opisuje kryzys w Gruzji, w tym konflikty gruzińsko-osetyńskie oraz wojnę w Abchazji. Autor analizuje walki o Wąwóz Kodorski i bunt zwiadystów, a także wojnę domową w latach 1992-1994. Opisuje również partyzancką walkę z Abchazami oraz dążenia do stabilizacji w regionie. W kolejnych rozdziałach porusza politykę Szewardnadzego wobec islamskich sąsiadów oraz zagrożenia terrorystyczne, w tym zamachy na prezydenta. Zawiera także refleksje na temat relacji Polski z Gruzją i sytuacji etnicznej Gruzinów w latach 90. XX wieku. Autor podkreśla, że ignorowanie agresji Rosji może prowadzić do globalnych tragedii, co ilustruje poprzez wydarzenia w Gruzji i Ukrainie. Krytykuje działania polskiego rządu, które przyczyniły się do izolacji Polski w UE, oraz zastanawia się, czy były one wynikiem ignorancji czy wpływów rosyjskich. W końcowych częściach książki autor dzieli się swoimi doświadczeniami i wiedzą na temat regionu, będąc ekspertem w dziedzinie etniczno-politycznych zagadnień Azji Środkowej i Kaukazu.

W dzisiejszych czasach niewielu mieszkańców Polski zdaje sobie sprawę, że od wieków w kręgu kultury polskiej żyje społeczność muzułmańska, czerpiąca z islamskiego Wschodu oraz z kultury ludności kresów wschodnich. To potomkowie Tatarów, zamieszkujący ziemie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, szczególnie Wielkiego Księstwa Litewskiego i północno-wschodnich rubieży Korony Polskiej. Obecnie są obywatelami Polski oraz Litwy i Białorusi, które uważają się za spadkobierców Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ludność ta, zgodnie z tradycją, nazywa się Tatarami litewskimi, co znajduje potwierdzenie w kronikach, opisach historyczno-geograficznych oraz staropolskich pamiętnikach. W dokumentach sejmowych również występuje nazwa Tatarzy litewscy. Próby zastąpienia tej nazwy określeniem Tatarzy Wielkiego Księstwa Litewskiego przez niektórych badaczy są naukowo nieuzasadnione. Ludność ta powinna być określana mianem Tatarów litewskich lub Tatarów Wielkiego Księstwa Litewskiego w kontekście czasów przedrozbiorowych. W pracy tej używam także terminów Tatarzy polscy i Tatarzy polsko-litewscy, odnosząc się do muzułmańskiej ludności Podlasia, która stanowi jedną grupę etniczną ze swoimi współplemieńcami z ziem litewsko-białoruskich.

W dzisiejszych czasach niewielu mieszkańców Polski zdaje sobie sprawę, że od kilku wieków istnieje w naszym kraju społeczność muzułmańska, czerpiąca z islamskiego Wschodu oraz z kultury ludności kresów wschodnich. To potomkowie Tatarów zamieszkujących ziemie Rzeczypospolitej Obojga Narodów, głównie Wielkiego Księstwa Litewskiego i północno-wschodnich rubieży Korony Polskiej. Obecnie są obywatelami Polski oraz Litwy i Białorusi, które uważają się za spadkobierców Wielkiego Księstwa Litewskiego. Zgodnie z tradycją, ludność ta nazywana jest Tatarami litewskimi, co potwierdzają kroniki, opisy historyczno-geograficzne oraz staropolskie pamiętniki. W dokumentach sejmowych również pojawia się ta nazwa. Próby zastąpienia jej określeniem Tatarzy Wielkiego Księstwa Litewskiego są naukowo nieuzasadnione. Tatarzy litewscy zamieszkujący wschodnie ziemie Rzeczypospolitej powinni być nazywani w ten sposób, zwłaszcza w kontekście czasów przedrozbiorowych. W pracy używam również terminów Tatarzy polscy i Tatarzy polsko-litewscy, odnosząc się do muzułmańskiej ludności Podlasia, która razem ze swoimi współplemieńcami z Litwy i Białorusi tworzy jedną grupę etniczną.