Magdalena Mortęska, urodzona w 1554 roku jako córka senatora pruskiego, od najmłodszych lat pragnęła poświęcić się Bogu. W czasach, gdy klasztory były w upadku, jej decyzja wywołała oburzenie wśród dworzan. Z domowej pobożności wyniosła kult Męki Pańskiej, który stał się centralnym tematem jej rozmyślań oraz rozmów w klasztorze. Ta duchowa motywacja towarzyszyła jej przez całe życie, prowadząc do ubóstwa i unikania ludzkiej chwały. Jej tęsknota za Bogiem była szczególnie silna w kontekście obietnicy złożonej „Dobremu Łotrowi” na krzyżu, co inspirowało ją do refleksji nad miłością i łaską. Magdalena dostrzegała, że śmierć Chrystusa, przyjęta z miłością i posłuszeństwem, staje się drogą do chwały. Cierpienie Jezusa, choć trwało krótko, było kulminacyjnym momentem Jego życia, a Eucharystia i sakrament pojednania głosiły sens tego cierpienia. W swoich rozmyślaniach Magdalena wydaje się nie akceptować ograniczeń „biblijnej” wiedzy o Jezusie, korzystając z apokryfów i przekazów świętych, a także z biografii św. Katarzyny Sieneńskiej i innych źródeł, które wzbogacały jej duchowe zrozumienie.
