Praca została podzielona na sześć rozdziałów. Pierwszy opisuje terytorium, uwzględniając sytuację polityczną po Powstaniu Wielkopolskim i Traktacie Wersalskim, a także przynależność kościelną, od delegatury arcybiskupa gnieźnieńsko-poznańskiego po prałaturę pilską, z uwzględnieniem przekształceń administracji kościelnej. Drugi rozdział poświęcony jest sieci parafialnej, kościołom filialnym i stacjom duszpasterskim, a także budownictwu sakralnemu i dekanatom, z naciskiem na powstawanie nowych parafii i kościołów. W trzecim rozdziale omówiono rządzących Kościołem lokalnym oraz wspierające ich urzędy centralne, takie jak konsystorz i sąd prałatury, które miały ograniczoną obsadę personalną. Czwarty rozdział dotyczy duchowieństwa i instytutów życia konsekrowanego. Rozdział piąty nie wyczerpuje tematu duszpasterstwa, ale porusza niektóre jego charakterystyczne aspekty, takie jak język polski, rola sanktuariów maryjnych oraz działalność Caritas. Kres prałatury nastąpił w 1945 r. w wyniku ofensywy Armii Czerwonej, która zniszczyła część duchowieństwa i wiernych. W 1945 r. zaczęli przybywać na jej teren duchowni i wierni przesiedleni z wschodnich ziem Polski. Całość pracy uzupełniono aneksem z biogramami księży pracujących w administracji apostolskiej i prałaturze.
