Nataliia Maliutina Knihy

Recenzowana monografia jest próbą wypełnienia poważnej luki badawczej, a jej wkład w tym względzie pozostaje nie do przecenienia. W starych skryptach do historii literatury ukraińskiej (np. Bohdana Łepkiego z lat 30. XX stulecia) rola dramaturgii i teatru była określona fragmentarycznie. Niewolne od podobnego fragmentaryzmu są także niedawno wydane w Polsce opracowania z tego zakresu, omawiające twórczość pisarzy XIX wieku, które główną uwagę skupiają na dorobku prozatorskim, zwłaszcza na dużych powieściach Iwana Neczuja- Łewyckiego, Panasa Myrnego, Iwana Franki, dramaturgię zostawiając siłą rzeczy wyciśniętą na margines. Taka konstelacja wiedzy o rozwoju piśmiennictwa odpowiada pewnym zasadom ujmowania literackości pod względem jej zapotrzebowania społecznego, choć nie jest do końca słuszna. - prof. zw. dr hab. Jarosław Poliszczuk

W warunkach zmieniającego się otoczenia obowiązujące definicje kapitału i podatków w finansach przedsiębiorstwa mogą okazać się błędne. Zasadniczy błąd w definiowaniu kapitału i podatków w finansach przedsiębiorstwa polega na niedostrzeganiu podmiotowości firmy, jej organizacji, a przede wszystkim badaniu teorii w oderwaniu od zjawisk podatkowych mających miejsce w przedsiębiorstwie. Jeżeli kapitał definiowany jest jako zasób, czyli stała część finansów przedsiębiorstwa gwarantująca jego byt, trwanie i rozwój, to podatki powodują ryzyko i niepewność w życiu przedsiębiorstw, co wynika z dużej zmienności i niepewności norm prawa podatkowego. Będąc kategorią wpływającą na wartość kapitału, wywołują zaburzenia w stałości kapitału, a tym samym w pewności bytu firmy. Celem opracowania jest wskazanie na istotę opodatkowania kapitału, zdefiniowanie kapitału i podatków, ukazanie systemu powiązań tych kategorii finansowych, a przede wszystkim odniesienie teorii kapitału do rzeczywistych warunków funkcjonowania podmiotów gospodarczych w Polsce, kształtowanych przez system podatkowy. - ze wstępu

W XXI wieku badacze, tacy jak Erika Fischer-Lichte, Dariusz Kosiński i Siergiej Ławliński, wskazywali, że zmiana paradygmatu tekstualności w dramaturgii jest związana z paradygmatem performatywności. Obecnie powrót performatywnego uznawany jest za kluczowy element myślenia i praktyk kulturowych. Performatywny potencjał tekstu dramaturgicznego postrzegany jest nie tylko jako część teatralnej interpretacji, ale także jako zjawisko poetyki tekstu. W zbiorze badań zaprezentowano rozszerzone rozumienie nowoczesnego dramatu jako formy bytu, narzędzia do interpretacji rzeczywistości oraz instancji autorefleksji i źródła formułowania koncepcji. Badania te ukazują, jak teksty dramatyczne mogą funkcjonować w kontekście kulturowym, wpływając na sposób, w jaki postrzegamy i interpretujemy otaczający nas świat. Warto zauważyć, że podejście to nie tylko wzbogaca nasze zrozumienie dramaturgii, ale także otwiera nowe perspektywy na analizę tekstów i ich performatywnych aspektów w kontekście współczesnej kultury.