Šojat Ivana Knihy

Je květen 1942 a výsadkáři Jozef Gabčík a Jan Kubiš se připravují na cíl operace Antropoid: zabít Reinharda Heydricha, zastupujícího říšského protektora Protektorátu Čechy a Morava, „pražského kata“ a „blonďatou bestii“. Druhého nejvyššího muže v hierarchii SS provází šeptem pronášená tajemná zkratka HHhH: Himmlers Hirn heißt Heydrich –⁠ Himmlerův mozek se jmenuje Heydrich. Ne nadarmo –⁠ Heydrich totiž patří k hlavním organizátorům židovského holocaustu neboli Endlösungu... Strhující prvotina francouzského spisovatele Laurenta Bineta, který dlouho pobýval na Slovensku a v Česku, barvitě vykresluje okolnosti „nejodvážnějšího protinacistického činu v dějinách druhé světové války“ a novátorsky v něm zkoumá vztah mezi realitou a fikcí.

Powieść osadzona w wielokulturowym Osijeku opowiada o rodzinie o niemieckich korzeniach w XX wieku, ukazując historyczne zawirowania, tożsamość oraz sprawiedliwość i niesprawiedliwość. Historia jednej rodziny, miasta i kraju przedstawiona jest przez cztery pokolenia kobiet, które cierpią z powodu historii i chronią przeszłość, podczas gdy mężczyźni prowadzą daremne bitwy. Autorka ukazuje świat, w którym dziwaczne zbiegi okoliczności prowadzą do najgorszych wydarzeń. Głównym motywem jest ukrywanie się przed przeszłością, co prowadzi do traumy i nieporozumień, a cień przeszłości wpływa na teraźniejszość i przyszłość. Świat powieści, pełen emocji i zwrotów akcji, dotyka uniwersalnych tematów rodzinnych. Ivana Šojat, urodzona w 1971 roku w Osijeku, jest autorką i tłumaczką, która rozpoczęła studia dziennikarskie, ale przerwała je z powodu wojny w 1991 roku. Po wojnie pracowała jako korespondent w Belgii i od ponad dwudziestu lat zajmuje się tłumaczeniem literatury. Opublikowała zbiory poezji, opowiadania oraz powieści, a jej prace zostały przetłumaczone na wiele języków. Powieść zdobyła popularność w Chorwacji, otrzymując liczne nagrody, a także doczekała się adaptacji teatralnej w Chorwackim Teatrze Narodowym oraz w Londynie.

Von der Wahrheit zum Tod durch das Wegwischen eines Durch dieses Wortspiel im Hebräischen wird angedeutet, dass wir nichts als Staub sind und nur durch die Tatsachen zum Leben erweckt werden, da sich zwischen Wahrheit und Tod nur eine dünne Linie befindet.Alle Geschichten im Buch handeln von der Wahrheitssuche, denn ohne Wahrheit gibt es kein Leben, ohne sie sind wir hohl, erbärmlich und ungerecht.Die Titelgeschichte beschreibt den Kindesmissbrauch innerhalb der Familie, ein verheimlichtes Verbrechen. Es ist eine extrem finstere Geschichte, erzählt von einem zur Malerin herangewachsen Mädchen. Durch das Malen von Engeln durchforstet sie ihre eigene Familiengeschichte und deckt dabei grausame Wahrheiten auf.Auch die anderen Geschichten dringen in die Untiefen des menschlichen Unterbewusstseins vor. Zentrale Themen des Buches sind seelische Kriegstraumata – nicht nur auf dem Balkan – und die daraus entstandenen Rachegelüste. Wo große historischen Themen und Traumata in Form literarischer Gestalten personalisiert werden, kann man sich in sie hineinfühlen und die Sinnlosigkeit von Rache, Hass und weiterem Blutvergießen erkennen.