Książka oparta na teorii Sianne Ngai wprowadza nowe sposoby myślenia o teatrze, przedstawieniach kulturowych i rzeczywistości społecznej. Rozpoczyna się tłumaczeniem wstępu do monografii Ngai, w którym autorka przedstawia metodologiczne założenia dotyczące brzydkich uczuć – negatywnych emocji i afektów. W kolejnych rozdziałach analizowane są różne zjawiska teatralne, performatywne i społeczne, nawiązując do koncepcji Ngai oraz innych teorii afektywnych. Publikacja kończy się tłumaczeniem wprowadzenia do książki Sary Ahmed, w której autorka argumentuje, że szczęście jest normatywnym projektem życiowym, dostępnym tylko nielicznym. Brzydkie uczucia ukazują się jako produkt uboczny zderzenia nienormatywnych podmiotów z rzeczywistością zbudowaną na idei szczęścia, a także jako przeszkoda w jego osiągnięciu. Artykuły w książce tworzą nieszczęśliwe archiwum, ujawniając wstydliwe afekty, które podważają normatywne wizje szczęścia i odsłaniają ich przemocowy charakter. Publikacja wypełnia istotną lukę w humanistyce, otwierając dyskusję o emocjach, teatrze i sferze publicznej. Zawiera zaangażowaną analizę afektywnych ram sztuki, podkreślając znaczenie brzydkich uczuć jako gestu politycznego i emancypującego.
