Wiersze w zbiorze eksplorują historię, tradycję, religię, literaturę i kulturę dawnych mieszkańców Białorusi. Książka stanowi poetycką impresję, czerpiąc z autentycznych spotkań, dokumentów i opowieści, odnosząc się do miejsc takich jak Grodno, Mińsk czy Nowogródek oraz do postaci jak E. Orzeszkowa czy A. Mickiewicz. Wiersze osadzone są w kontekście historycznym, sięgając od bitwy pod Niemihą w 1067 r. po II wojnę światową i współczesność. Tematyka obejmuje także wątki rodzinne, związane z przesiedleniem ojca autorki w 1946 r. na ziemie zachodnie, gdzie do dziś żyje część rodziny. Książka ma charakter lirycznego reportażu non-fiction, ukazując złożoną tożsamość rodziny autorki jako reprezentację losów wielu Polaków wysiedlonych z małych ojczyzn. Jest osobistym trenem za światem, który zniknął po II wojnie światowej, pokazując, jak polityka wpływa na życie ludzi i komplikuje ich poczucie tożsamości. Poezja przywraca pamięć, ocala zapomniane i nieznane, proponując nowy sposób patrzenia na przeszłość. Dokumentuje artefakty, budzi emocje i skłania do refleksji, stając się ważnym głosem w dyskusji o tożsamości zbiorowej współczesnych.
