Opowieść o duchu prowincji z kryminalną zagadką, przedstawiona z perspektywy wielu postaci, których losy łączą się w miasteczku na słowacko-węgierskim pograniczu. Bohaterowie łączą pasywizm i oportunizm, określane tu jako umiejętności adaptacyjne. W tytule pojawia się słowo szajka, co sugeruje, że ci pozornie niezwiązani ludzie są zorganizowani przez pragnienie życia w zgodzie z biegiem historii. Ich losy w dużej mierze zależą od przypadku, a wolność postrzegają jako dążenie do przyjemności. Nadrzędny narrator, niczym wędrowniczek, zbiera ludzkie głosy i dźwięki miejsc, zanim te wnikną w domy i poddasza. Książka stanowi kronikę XX wieku z perspektywy powiatowej i gminnej Europy Środkowej. Mimo że akcja rozgrywa się głównie na prowincji, przekracza granice dyskursu mniejszościowego, poruszając tematy aktualne w dyskusjach tożsamościowych w Europie Środkowej. To intelektualna proza, która zadowoli miłośników eksperymentów formalnych oraz soczystej narracji, a także badaczy idei, oferując wgląd w stan ducha środkowoeuropejskiego w drugiej połowie XX wieku.
