Przedmiotem moich przemyśleń jest refleksja krytyczna, kluczowa idea współczesnej humanistyki. Zaskakuje sposób jej istnienia, gdyż jest obiektem platonicznych westchnień akademickich pedagogów. Powszechnie uznawana za pożądaną, w praktyce jednak napotykamy na trudności. Po pierwsze, trudno określić, czym jest w istocie. Po drugie, rzadko ją praktykujemy. Decyzja o poświęceniu książki refleksji wynika z wielu względów, w tym biograficznego. Odkryłem ją na początku lat 90. XX wieku, poszukując inspiracji do kształcenia nauczycieli. Natrafiłem na prace Donalda Schna, które zainspirowały mnie do zmiany myślenia o relacjach między teorią a praktyką pedagogiczną. Owoce tych badań przedstawiłem w książce "Dyskursy współczesnej edukacji nauczycielskiej". W kolejnych latach śledziłem nowe nurty badań, ale pomysł napisania książki w całości poświęconej refleksji rozwijał się powoli. Tematyka ta pozostawała na drugim planie moich studiów i badań, co skłoniło mnie do głębszego zastanowienia się nad jej istotą i znaczeniem w edukacji.
