Praca bada organizację i metodykę nauczania religii rzymskokatolickiej w montessoriańskich przedszkolach i szkołach w Polsce oraz we Włoszech, łącząc teoretyczne i empiryczne podejście. Oparta na badaniach ankietowych, analizuje dane z 25 polskich i 61 włoskich placówek Montessori. Zawiera przegląd kluczowych dokumentów katechetycznych Kościoła powszechnego oraz lokalnych, dotyczących nauczania religii. Przedstawia historię rozwoju idei wychowania religijnego Marii Montessori i Sofii Cavalletti, wskazując na rozwój pedagogiczny włoskiej lekarki oraz Katechezy Dobrego Pasterza w Polsce. Opisuje wizję duchowo-religijnego rozwoju dziecka oraz odpowiednio przygotowanego otoczenia edukacyjnego. Badania empiryczne odpowiadają na pytania dotyczące realizacji Katechezy Dobrego Pasterza oraz jej elementów w klasycznym nauczaniu religii, a także roli edukacji kosmicznej w przekazywaniu treści religijnych. Praca opisuje organizację nauczania religii w tych placówkach oraz formułuje wnioski dotyczące możliwości dalszego rozwoju Katechezy Dobrego Pasterza w obu krajach, sugerując pełniejsze zastosowanie jej w przedszkolach i szkołach w ramach alternatywnego systemu edukacji.
