Monografia bada komunikację między radą nadzorczą a zarządem w polskich spółkach giełdowych z perspektywy członków rad. Kluczowa dla realizacji zadań nadzorczych, komunikacja jest utrudniona przez przewagę informacyjną zarządu, co może prowadzić do konfliktu między akcjonariuszami a menedżerami. Rada nadzorcza ma potencjał łagodzenia tego konfliktu. Celem monografii jest określenie cech efektywnej komunikacji oraz sposobów jej poprawy, aby umożliwić radzie realizację przypisanych jej zadań. Na podstawie literatury oraz regulacji prawnych stworzono zestaw czynników wpływających na komunikację w spółkach publicznych. Przedstawiono różne formy komunikacji, oceniając ich skuteczność oraz opracowano typologię cech komunikacyjnych z perspektywy rady. Autor przeprowadził wywiady z członkami rad nadzorczych, co zaowocowało propozycjami usprawnień w komunikacji oraz analizą możliwości adaptacji modelu anglosaskiego w Polsce i postępującej profesjonalizacji rad. Publikacja skierowana jest do członków organów spółek publicznych oraz inwestorów, którzy mogą znaleźć w niej inspirację do wykorzystania potencjału rad nadzorczych.
