Klasyczna książka Roberta B. Pearsona, powstała w czasach, gdy hipoteza zarazków jako jedynych czynników chorobotwórczych dopiero się kształtowała, ukazuje, jak ta teoria, dziś uznawana za fakt, była niegdyś jedną z wielu konkurencyjnych idei. Autor zwraca uwagę, że jej powszechne przyjęcie zawdzięczamy wsparciu instytucji rządowych i sektora handlowego, które dostrzegły w niej potencjał. Pearson przedstawia Pasteura jako osobę przywłaszczającą odkrycia innych i wykorzystującą polityczne narzędzia do promowania swoich kontrowersyjnych twierdzeń. Analizuje również wczesne dekady wprowadzania reżimu szczepionkowego w Europie i USA. Praca Pearsona, napisana osiemdziesiąt lat temu, pokazuje, że przekształcenie hipotezy zarazkowej w dogmat wymagało ogromnej presji medialnej oraz wsparcia instytucji, jak Fundacja Rockefellera, które marginalizowały alternatywne rozwiązania jako „nienaukowe”. To przekształcenie hipotezy w niepodważalną prawdę jest działaniem skrajnie nienaukowym. Historia nauki dowodzi, że teorie uważane za ostateczne, mimo silnego wsparcia, w końcu upadały lub wymagały głębokiego przeformułowania. Pearson, amerykański autor popularnych książek medycznych, był także obrońcą tezy o wpływie diety na zdrowie.
