Lewandowska-Kąkol Agnieszka Knihy

Lipiec, rok 1943 Anna i Eugeniusz zostają wywiezieni na roboty do Niemiec, gdzie zostają rozdzieleni na zawsze. On trafia do obozu, ona do fabryki granatów. Wkrótce Anna odkrywa, że jest w ciąży. Rodzi chłopca, któremu nadaje imię po ojcu. Poważna choroba niemowlęcia sprawia, że zostaje zmuszona oddać je do szpitala, skąd niedługo potem dostaje wiadomość o jego śmierci. Po wojnie Anna wraca do kraju, gdzie po raz kolejny wychodzi za mąż i nieoczekiwanie dla siebie samej zachodzi w ciążę i rodzi córkę. 25 lat później w Łodzi, Emil, wracając z pracy samochodem, potrąca kobietę. Mimo że winną była piesza, ma wyrzuty sumienia. Często odwiedza Ewę w szpitalu i opiekuje się nią po jej powrocie do domu. Między nimi rodzi się uczucie. Spokój zakochanych burzy spotkanie Emila z przyszłą teściową.

DZIECI UPROWADZONE PRZEZ NAZISTÓW. Ich dramatyczne losy, koszmarne wspomnienia, trudne wybory – życie naznaczone „germańskim nalotem” to temat, który zawsze wywołuje silne emocje. Wspomnienia dzieci, które doświadczyły wojennej zawieruchy, często są marginalizowane w historycznych rozważaniach. Autorka, śledząc losy kilkunastu ofiar, ukazuje degenerację systemu, który traktował przedmiotowo zarówno untermenschów, jak i tych, którzy „nadawali się” na niemieckich nadludzi. Dzieci odbierano rodzicom, starając się uczynić z nich wiernych poddanych „tysiącletniej Rzeszy”. Opisuje organizację Lebensborn, której działalność miała na celu zawłaszczanie polskich dzieci, a jej zbrodnie nigdy nie zostały dogłębnie zbadane. Zebrane przykłady ukazują, jak wynaradawianie wpłynęło na psychikę i życie tych dzieci. Tragedia ich losów pomaga zrozumieć, że historia nie jest czarno-biała, gdy w grę wchodzi ludzka natura z jej wadami i zaletami. Książka stanowi milczące oskarżenie wyznawców Führera – bezdusznych wykonawców jego nieludzkich planów. Autorka, Agnieszka Lewandowska-Kąkol, przez piętnaście lat pracowała w Polskim Radiu, a obecnie tworzy książki dotyczące XX-wiecznej historii Polski, łącząc dokumentalizm z fabułą. W wolnym czasie spędza czas w naturze z rodziną i psami.

Wywiezione na „nieludzką ziemię”, polskie dzieci musiały stawić czoła surowym warunkom, osieroceniu i walce o przetrwanie. W zbiorze jedenastu opowieści przedstawione są ich losy po deportacjach, głównie z 1940 roku, kiedy rodziny trafiały na daleką Północ lub do Kazachstanu. Żyjąc w ekstremalnych warunkach, dzieci musiały odnaleźć się w nowej rzeczywistości, często zmagając się z traumą przeszłości. Choć ich historie mają wspólne wątki, różnią się wiekiem, okolicznościami i miejscem zesłania. Dzieci, niezależnie od wieku, zachowały w pamięci fragmentaryczne obrazy, które przytaczają w swoich wspomnieniach. Opowieści nie kończą się na wyzwoleniu z „ziemi sowieckiej”, ale kontynuują narrację o dalszych losach, które bywają zarówno ponure, jak i zaskakujące, a czasem prowadzą do szczęśliwego zakończenia. Autorka, Agnieszka Lewandowska-Kąkol, przez piętnaście lat pracowała w Polskim Radiu, a następnie jako „wolny strzelec” pisała dla różnych pism. Jej twórczość obejmuje wiele wątków XX-wiecznej historii Polski, łącząc dokumentalne podejście z fabularnym stylem. W wolnym czasie ceni sobie bliskość natury, spędzając czas z rodziną, przyjaciółmi i psami.

Są takie rany na duszy i sercu, których nawet czas nie uleczy. Historia inspirowana prawdziwymi wydarzeniami. Kiedy wybucha II wojna światowa - Otylia akurat jest w ciąży. Wojna zastaje innych członków rodziny w różnych miejscach na świecie. Ojciec Otylii, nestor rodu, profesor Uniwersytetu Wileńskiego, zostaje aresztowany przez NKWD i słuch po nim ginie. Jej matka wraz ze swoją siostrą zostają wywiezione do Kazachstanu, gdzie przeżywają piekło. Natomiast mąż, wracając z ostatnich, jeszcze spokojnych wakacji z Grecji, traci syna, który wypada za burtę statku. Zrozpaczony Feliks przedostaje się do Anglii. Miotany niepokojem o pozostawioną w Polsce żonę, która samotnie boryka się z grozą okupacji, nie wie, jak powiedzieć jej o tragedii. Sam bierze udział w walce o Narwik, szkoli się w brytyjskim ośrodku szkoleniowym dla spadochroniarzy i nawet nie przypuszcza, że jego delikatna żona również jest zdolna do heroicznych czynów. Na końcu zawsze czeka miłość, ale jej ścieżki bywają nieraz cierniste. Czy wszystkim bohaterom uda się przeżyć wojnę i czy rodzina znów będzie mogła się połączyć?

Piękne i piekielnie niebezpieczne - kobiety w akcjach likwidacyjnych polskiego podziemia. Opowieść o Kedywiankach: żołnierkach podejmujących się najtrudniejszych zadań, ryzykantek niecofających się przed największymi niebezpieczeństwami, niezłomnych saperkach, sabotażystkach i dywersantkach w służbie ojczyzny. W Kedywie obok mężczyzn działały kobiety - na równi z nimi dzieliły niebezpieczeństwa i trudy. Szybko okazało się, że mogą być nie tylko świetnymi wywiadowczyniami czy agentkami, ale także saperkami, które bez trudu poradzą sobie z wysadzeniem w powietrze niemieckiego pociągu lub nawet koszar. Odwaga, determinacja i niezłomność, których wymagano od ochotniczek, sprawiały, że agentki i łączniczki często osiągały lepsze wyniki niż mężczyźni.