Inspiracją do napisania książki były obserwacje dotyczące wykorzystania metody pedagogiki przygody w pracy harcerskiej oraz (nie)świadomego stosowania założeń edukacji przygodowej. Pedagogiką przygody zajmują się często byli lub obecni instruktorzy harcerscy, co rodzi pytanie o potencjał tej metody w ich oczach. Istnieje kilka powodów, dla których warto zbadać relacje między harcerstwem a edukacją przygodową: wspólne korzenie, integracja działań przez instruktorów oraz zbliżone, choć nie identyczne, założenia metodyczne. Autorka stara się odpowiedzieć na pytania dotyczące związków między pedagogiką przygody a harcerstwem oraz zasadności ich utożsamiania. Analizuje teoretycznie metody obu systemów wychowawczych, uwzględniając ich tło ideowe i organizacyjne. Książka podejmuje istotne zagadnienia dotyczące relacji między tymi dwoma nurtami, wskazując na ich podobieństwa i różnice, a także na możliwości ich współpracy w kontekście wychowania i edukacji.
