Czy himalaiście wolno mieć dzieci? A męża? Żonę? Czy realizacja marzeń o najwyższych górach jest przejawem egoizmu wspinaczy, czy ich prawem do życia na własnych zasadach? O tym, jak wielka miłość do wysokich gór wpływa na ich życie, opowiadają najbliżsi wybitnych polskich himalaistów.
Jak zostać modelką? Wymaga to bycia szczupłym, wysokim, silnym psychicznie, wytrwałym i miłym. Nastolatka rozpoczynająca karierę w agencji musi radzić sobie z dużą samodzielnością, wyjeżdżając do obcego miasta na dłuższy czas. Mieszka z nieznajomymi, nikt nie pyta, jak się czuje, a jej codzienność to zakupy, gotowanie i pranie. Musi szybko dorosnąć, aby poradzić sobie z emocjami związanymi z ciągłą oceną swojego ciała. W tej branży nieustannie staje przed krytyką: dla jednych jest zbyt gruba, dla innych zbyt chuda, a jej karnacja może być problemem na jednym castingu, a atutem na innym. Taka sytuacja jest psychicznie trudna dla młodej dziewczyny. Jednak jeśli przetrwa te wyzwania, zyskuje cenne doświadczenie. Uczy się radzić sobie w nieprzewidywalnych sytuacjach, zna języki, nie boi się podróży i staje się samodzielna. Jeśli modeling jej nie zniszczył, to z pewnością wzbogacił jej życie o nowe umiejętności i doświadczenia.
Nastolatki - w Utrechcie, Londynie, Warszawie i Jeleniej Górze - odrzucają binarny podział na płeć i przypisaną jej seksualność. Widzą więcej możliwości niż widzieli ich rodzice. Lawinowo - w Wielkiej Brytanii o kilkaset procent w ciągu 10 lat - wzrasta liczba młodych osób, które są transpłciowe. Rodzice wychowywali córkę, a ona jest chłopcem. Albo odwrotnie. Albo - jest osobą niebinarną - ani w pełni chłopcem, ani w pełni dziewczynką, albo czasem chłopcem, czasem dziewczynką, albo w ogóle osobą bez płci. Nie każde z tych dzieci chce dokonać korekty płci, większość chce tylko móc wyrażać siebie - używając innego imienia, innych ciuchów, innych końcówek. Tyle o płci. Bo na to jeszcze nakłada się uczuciowość i seksualność: bycie osobą homo-, hetero-, bi-, pan- lub aseksualną, panromantyczną, aromantyczną. Queerowe są zarówno nastolatki transpłciowe, jak i identyfikujące się ze swoją płcią metrykalną. W dużych, i małych miastach, w Europie i obu Amerykach. Co się zmieniło? Czy tak było zawsze, ale dopiero w XXI wieku staliśmy się na tyle otwarci by to dostrzec? A może nasze dzieci robią drugą rewolucję seksualną?