Książka ta to zbiór artykułów i studiów dotyczących wyobraźni poetyckiej Słowackiego, analizujący jej kluczowe cechy w kontekście wczesnych dzieł poety (1828–1838). Jarosław Ławski bada, jak wyobraźnia Słowackiego ewoluowała, formując się i rozwijając jako dojrzała propozycja metafizyczna. Autor podkreśla symboliczny charakter tej wyobraźni, jej autointerpretację w odniesieniu do mitów różnych kultur oraz transgresywność, która przejawia się w odważnym wykraczaniu poza tradycyjne strategie literackie. Słowacki, od „Szanfarego” po „Kordiana”, jest przedstawiony jako poeta „trudnego piękna”, łączący estetykę idylli z obrazami przemocy i okrucieństwa, a także antyestetyki groteski. Ławski podejmuje wyzwanie ujęcia w paradygmaty wibrującej wyobraźni Słowackiego, ujawniając mechanizmy zwielokrotniania obrazów i ich polimorfii. Autor ukazuje biografię i autokreację poety jako dynamiczną całość, a wyobraźnię jako świat twórczej energii. W kontekście sprzecznych tendencji, wyobraźnia Słowackiego zamyka się w paradoksalnym Universum, gdzie reguły scalenia tej struktury opierają się na sprzecznościach znaczeń i groteskowych asocjacjach. Jarosław Ławski jest eseistą i krytykiem literackim, kierującym Katedrą Badań Filologicznych „Wschód – Zachód” na Uniwersytecie w Białymstoku.
