Współczesna metropolia lwowska obejmuje rozległe przedmieścia, tworzące peryferyjne dzielnice i miejscowości o odrębnej administracji, przylegające do granic miasta. Kształtowanie się wielkomiejskiego Lwowa rozpoczęło się w XIX wieku, gdy miasto, będące stolicą Galicji, podlegało szybkim procesom urbanizacyjnym. Rozwój Lwowa wpływał na okoliczne miejscowości, a inwestycje na przełomie XIX i XX wieku przyczyniły się do rozwoju budownictwa mieszkaniowego oraz zakładów usługowych i przemysłowych w pobliskich wsiach. Szczególnie intensywna była rozbudowa północnych przedmieść, gdzie szybko rosła liczba mieszkańców, co doprowadziło do scalania niektórych wsi z miastem. W okresie zaboru austriackiego przyłączono tereny Łyczakowa, Jałowca oraz wschodnią część Kulparkowa. W czasie II Rzeczypospolitej do Lwowa dołączono szereg okolicznych gmin, które stały się peryferyjnymi dzielnicami Wielkiego Lwowa. Kolejne miejscowości weszły w granice administracyjne miasta podczas okupacji niemieckiej i po II wojnie światowej. W ostatnim półwieczu peryferyjne dzielnice zachowały odrębność administracyjną, lecz przeszły znaczące przeobrażenia urbanizacyjne, podczas gdy niektóre najstarsze części przedmieść zachowały swój dawny wygląd.
